Sajedeh Karimi Pirmousaei

Shot with direct gunfire by Islamic Republic forces while holding her mother's hand in front of the shrine in Astaneh Ashrafiyeh. Killed without any confrontation or threat, dying in front of her mother's eyes. Mother, in indescribable shock and fear that officers would take her daughter's body, transported the corpse home and kept it with her until morning.

اگر از من بپرسی، می‌گویم همه‌چیز در همان پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ ایستاد. در همان ساعت ۶:۳۰ عصر، حوالی میدان حافظ آستانه‌اشرفیه. بارانِ ریز گیلان می‌بارید و هوا طعم اضطراب می‌داد. شهر در هیاهوی فریادها و دود و بوی تند گاز اشک‌آور گم شده بود و من، ساجده، دختری که تازه چند روز بود پا به هفده‌سالگی گذاشته بود، دستت را محکم گرفته بودم. منِ یازدهمی، هنرجوی رشتهٔ کامپیوتر که تمام دنیایم تا پیش از آن شب، لای کدهای ناتمام، مانیتورهای کوچک مدرسه و رویاهای دخترانه‌ام خلاصه می‌شد. آن شب اما همه‌چیز در یک صدم ثانیه تغییر کرد. صدای مهیب شلیک، سوزش ناگهانی و عمیق در پهلویم، و سنگین شدن پاهایم روی آسفالت خیس خیابان. یادت هست چطور دنیا دور سرم چرخید؟ یادت هست چطور تمام توانم در انگشتانی خلاصه شد که نمی‌خواستند دستت را رها کنند؟ ما به بیمارستان نرفتیم مامان. توی آن چشم‌های باران‌خورده و هراسانت خواندم که چقدر می‌ترسی؛ می‌ترسیدی مرا از تو جدا کنند، می‌ترسیدی به جای آغوش تو، سر از بازداشتگاه مأموران درآورم. مرا به خانه برگرداندی. به همان اتاقِ آشنا، به پناهگاه همیشگی‌ام. چند ساعت تمام، سقف اتاق را نگاه کردم و صدای نفس‌هایم را شمردم که هر لحظه کوتاه‌تر و بی‌رمق‌تر می‌شدند. شما بالای سرم اشک می‌ریختید و هیچ کاری از دست دستان لرزان‌تان برنمی‌آمد. بدون پزشک، بدون اتاق عمل، بدون اکسیژن... من در امن‌ترین و بی‌دفاع‌ترین نقطه‌ی جهان، یعنی در خانه‌ی خودمان، در لای لالایی‌های بی‌رمق تو چشمانم را بستم و تمام شدم. بعد از آن، سکوت سنگینی را به شما تحمیل کردند. مامان، شنیدم که چقدر تحت فشار بودید تا نگویید چه بر سر دختر هفده‌ساله‌تان آمد. دیدم که پیکر مرا چطور تحت تدابیر شدید امنیتی به خاک سپردید. اما داغِ من بزرگ‌تر از آن بود که پشت دیوارهای خانه‌مان دفن شود. نامم دهان به دهان چرخید؛ گاهی ساجده کریمی صدایم کردند و گاهی در سندها و پستی که در صفحه‌ی دادخواست منتشر شد، نامم را کامل‌تر نوشتند: ساجده کریمی‌پـور موسایی. مردم آمدند؛ در مراسم چهلمم، چه در آستانه و چه در لاهیجان، فریاد زدند و نگذاشتند خونِ پهلویم پایمال شود. حتی بهمن‌ماه که رسید، دیدم که چطور با یک کیک تولد کوچک روی سنگ مزارم، هفده‌سالگی نیمه‌کاره‌ام را به سوگ نشستید. من دیگر لای کتاب‌های کامپیوتر پایه یازدهم نیستم. صندلی من در کلاس خالی است، اما حالا نامم بخشی از حافظه‌ی این خاک شده است؛ یک اسم زنده در لیست طولانیِ دختری پای پیاده که حقِ زیستن و آرزو کردن داشت. هروقت باران بر مزارم بارید، دستت را روی سنگ بگذار و بدان که آن شب، من هرگز دستانت را رها نکردم؛ این دنیا بود که ما را از هم جدا کرد.