Niyousha Hamidi

15-year-old girl shot directly by suppressive forces of the regime in Ashrafiyeh during the national uprising. Described as a defenseless teenager whose only crime was being present on the streets of her homeland during Iran's national uprising. Killed with a war bullet as part of targeted and systematic killing of people, especially children and teenagers, by the terrorist regime.

جاویدنام نیوشا حمیدی، دختر ۱۵ ساله‌ی گیلک، زاده‌ی آذرماه ۱۳۸۹ در شهر لولمان از توابع رشت بود. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، نیوشا در شامگاه ۱۸ یا ۱۹ دی ماه ۱۴۰۴ و در جریان اعتراضات مردمی که در پی فراخوان رضا پهلوی شکل گرفت، در آستانه‌اشرفیه حضور داشت که هدف شلیک مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفت و علی‌رغم انتقال به بیمارستان، جان خود را از دست داد. خبر کشته‌شدن این دختر نوجوان، اندوه و خشم بسیاری از مردم گیلان را برانگیخت. دوستان و نزدیکانش از او به‌عنوان دختری آرام، مهربان و سرشار از رویا یاد می‌کنند؛ نوجوانی که هنوز در آغاز مسیر زندگی‌اش بود و آینده‌ای بلند پیشِ رو داشت؛ آینده و آرزوهایی که هرگز فرصت عبور از پشت نیمکت مدرسه را پیدا نکردند؛ نیمکتی که خالی بودنش، هر بار زخمی تازه بر دل دوستانش می‌زند. کودکانی که اگر تا دیروز تنها بی‌رویا و ناامید از آینده در خیابان‌های شهرشان گام برمی‌داشتند، امروز ناامیدی‌شان با هراس درآمیخته است؛ هراسی که هر لحظه جان‌شان را می‌آزارد و آنان را از ادامه‌ی زندگی در شهر و کشوری که سایه‌ی شوم کودک‌کشان بر آن سنگینی می‌کند، مایوس‌ می‌سازد. کودکانی که باید بی‌دغدغه‌ی آینده، تنها پشت نیمکت‌های کلاس، درس می‌آموختند و شعر می‌سرودند و بزرگ‌ترین نگرانی‌شان، نمره‌های کارنامه‌شان می‌بود. کودکانی که تندتر تپیدن قلب‌شان، تنها باید برای نخستین عشق‌ و اولین بوسه‌ی نوجوانی، در گوشهایشان طنین‌انداز می‌شد. کودکی که هرگز نباید زخم گلوله را بر جانِ نحیفش احساس می‌کرد و کودکانی که هیچ‌گاه نباید بر پیکر خونین دوست‌شان اشک می‌ریختند. اما تمام نبایدها، باید شدند و دختری ۱۵ ساله با آن‌همه زیبایی، و یک جهان رویا، برای همیشه خاکِ سرد را در آغوش کشید. پیکر نیوشایِ قهرمان، در آرامستان شهر زادگاهش، لولمان، به خاک سپرده شد. در مراسم یادبود و چهلمین روز درگذشتش که با حضور گسترده‌ی خانواده، دوستان و مردم برگزار شد، کبوترهای سفیدی در آسمان رها شدند و مردم شعارهای اعتراضی و ضدحکومتی سر دادند. حاضران در مراسم یادبودش، نام او را با لقب «قهرمان» صدا زدند.