Behzad Ranjbar shafiei

بهزاد رنجبر شفیعی، متولد ۱۸ آذر ۱۳۷۲ و از اهالی آستانهٔ اشرفیه، جوانی ۳۲ ساله بود که زندگی‌اش در میان خانواده، دوستان و کسب‌وکار کوچکش در بازار جلالیه می‌گذشت. او در کنار پدر در یک مغازهٔ خشکبارفروشی کار می‌کرد و نزدیکانش از او به عنوان فردی خوش‌برخورد، شوخ‌طبع و مهربان یاد می‌کنند؛ کسی که حضورش در جمع خانواده همیشه با خنده و صمیمیت همراه بود. شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، حدود ساعت ۱۹:۴۵، بهزاد مقابل مغازهٔ خود در روبه‌روی بازار جلالیه هدف شلیک مستقیم گلوله قرار گرفت. گلوله به ریهٔ او اصابت کرد و بر اثر خون‌ریزی شدید، در همان محل جان خود را از دست داد. پیکر او همان شب به خانواده تحویل داده شد و روز ۱۹ دی‌ماه در مزار شهدای آستانهٔ اشرفیه به خاک سپرده شد. براساس اطلاعات منتشرشده، بهزاد از معترضان به جمهوری اسلامی بود و در صفحهٔ اینستاگرام خود فراخوان‌ اعتراضی شاهزاده پهلوی را بازنشر کرده بود. نزدیکان او همچنین گفته‌اند که پس از کشته‌شدنش از خانواده خواسته شد او را «بسیجی» معرفی کنند، اما آنان این درخواست را نپذیرفتند. در کنار اندوه از دست دادن بهزاد، آن‌چه در سخنان خانواده‌اش بیش از هر چیز تکرار می‌شود، احساس تلخ بی‌عدالتی است. خواهر او در دل‌نوشته‌ای ابراز کرده است که برادرش نه سلاحی در دست داشت و نه دست به خشونت زده بود؛ تنها صدای اعتراضش را بلند کرده بود. او همچنین مدعی است فردی که به بهزاد شلیک کرد، او را می‌شناخت و بهزاد نیز ضارب را می‌شناخت؛ روایتی که اگر درست باشد، مرگ او را به تراژدی دردناک‌تری تبدیل می‌کند؛ جایی که قربانی و عامل شلیک، غریبهٔ یکدیگر نبوده‌اند. خواهرش در سوگ او نوشته است: «برادرم را با شلیک مستقیم کشتی؛ در حالی که می‌شناختی‌اش و او هم تو را شناخته بود. نه اسلحه داشت، نه خشونت کرد؛ فقط صدا داشت. صدای او خاموش شد، اما حقیقت خاموش نمی‌شود.» بهزاد برادری بود که با شوخی‌هایش خانه را زنده نگه می‌داشت و جای خالی‌اش هنوز در زندگیِ عزیزانش احساس می‌شود. خواهرش از دل‌تنگی برای صدایش، خنده‌هایش و مهربانی‌هایش نوشته و از زخمی گفته است که با گذشت زمان نیز التیام نیافته است. بهزاد رنجبر شفیعی یکی از جان‌باختگان خیزش سراسری ۱۴۰۴ بود؛ جوانی که زندگی‌اش مقابل مغازه‌اش در آستانهٔ اشرفیه پایان یافت، اما نام و یادش همچنان در حافظهٔ خانواده، دوستان و هم‌شهریانش زنده مانده است.