Ali Rabbani

Ali Rabbani, also documented as Ali Rabani Rounkiani, was a 24- or 25-year-old Gilak man from Rasht in Gilan province. He was killed by direct gunfire from Iranian government forces during the nationwide protests of early January 2026, in the area of Somayeh Park (also known as Gas Field / فلکه گاز) in Rasht. Sources including Witness Report, iranvictims.com, Iran Human Rights (IHRNGO), and HRANA (via Hirkani, as referenced in The Crimson Winter report) record the date as January 8 or 9, 2026—a one-day discrepancy common in documentation of the intense two-day events in the city.

او جوانی ۲۵ ساله، پرتلاش و از اهالی رشت بود؛ علی ربانی رونکیانی، فرزند مجتبی که در محله‌های لاکان و استقامت روزگار می‌گذراند. زندگی علی با کار سخت و مسئولیت‌پذیری گره خورده بود؛ روزها به عنوان کارگر در یک شرکت صنعتی عرق می‌ریخت و پس از ساعت ۶ عصر، خستگی روزانه را به نانوایی می‌برد تا با کار در کنار تنور، نان‌آور خانواده‌اش باشد. او مانند بسیاری از هم‌نسلان خود امیدها و آرزوهای فراوانی برای آینده داشت و روزهایش را با تلاش بی‌وقفه برای ساختن فردا می‌گذراند. شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، مسیر زندگی او به نقطه‌ای پرتلاطم رسید. علی پس از پایان یک روز کاری فشرده و در جریان اعتراضات مردمی، در محدوده پارک سمیه نزدیک به فلکه‌ی گاز رشت حضور داشت. در همان ساعت‌ها و در شلوغی خیابان، با اصابت مستقیم گلوله‌ی جنگی جان خود را از دست داد و خانواده و نزدیکانش را در بهت و سوگ فرو برد. پس از جان‌باختن او، پیگیری‌های مداوم خانواده برای تحویل پیکرش از سردخانه آغاز شد. با تحویل پیکر و به دلیل ریشه‌ها و اصالت خانوادگی، او را به شهرستان شفت منتقل کردند. نام علی ربانی در فهرست جان‌باختگان این منطقه ثبت شد و پیکرش در صحن مسجد روستای مردخه از توابع شفت به خاک سپرده شد. مراسم تشییع و خاک‌سپاری او در میان فضای سنگین امنیتی و با حضور خانواده و اهالی منطقه برگزار شد. اندکی بعد، ویدیوی کوتاهی از جشن تولد او در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد؛ تصاویری که یاد جوانی خنده‌رو و پرامید را در حافظه‌ی جمعی زنده نگه داشت. در مراسم‌های یادبود نیز به صورت نمادین برای جاویدنام علی ربانی، که ناکام پر کشید، ماشین گل زدند و برایش سفره‌ی عقد چیدند و قند سابیدند. و در نهایت جمله‌ای از یکی از نزدیکان علی: «عاشورا اون لحظه‌ای بود که هیچ‌کدام از ما کنارت نبودیم و تو بی‌صدا رفتی. نمی‌دونیم بعد کدوم گلوله‌ای که بهت خورد دیگه نفس نکشیدی. نمی‌دونیم چند دفعه سعی کردیم بهمون زنگ بزنی و نتونستی. نمی‌دونیم چقدر کمک خواستی و هیچ‌کدوممون نبودیم. تا زنده‌ام با من از حسین و عاشورا حرف نزنید.»