Mehdi Rahimi Shamlou

جاویدنام مهدی رحیمی شاملو تنها ۲۴ بهار از زندگی‌اش را در دوران تاریک حکومت جمهوری اسلامی تجربه کرد؛ جوانی برخاسته از دل مردم، با آرزوهایی ساده و انسانی، که سرانجام جان خود را در راه دفاع از انسانیت و آزادی فدا کرد. مهدی در تاریخ ۱۸ دی‌ماه، هم‌زمان با اعتراضات مردمی در نازی‌آباد تهران، به جمع معترضان مسالمت‌جو در میدان بهشت پیوست. او نیز همچون هزاران جوان ایرانی، نه در پی ثروت و قدرت، بلکه خواهان زندگی‌ای آرام، شرافتمندانه و عاری از ترس و بی‌عدالتی بود. مهدی در محلهٔ نازی‌آباد به شغل موتورسازی و تعمیر موتور مشغول بود و در میان خانواده، دوستان و کسبهٔ محل، به خوش‌نامی، احترام و جوان‌مردی شناخته می‌شد. آن شب در خانه نماند؛ سوار بر موتور خود شد و به خیابان رفت تا صدای اعتراض مردم باشد. به گفتهٔ شاهدان عینی، زمانی که مهدی متوجه درگیری مأموران حکومتی با دختری جوان شد، بی‌درنگ به سوی آنان شتافت. او نتوانست شاهد بازداشت و آزار آن دختر جوان باشد و خود را میان مأموران بسیجی و او قرار داد تا از وی دفاع کند. اما در اقدامی بی‌رحمانه، هدف گلولهٔ جنگی تک‌تیراندازی قرار گرفت که بر بام ساختمان پزشکی قانونی مستقر شده بود؛ گلوله‌ای که قلب مهدی را شکافت و او را در همان لحظه جاودانه کرد. دوستانش می‌گویند: «مهدی صدای بی‌صدایان به زنجیر کشیده‌شده بود». آن‌ها باور دارند که او با خون خود، «غیرت را معنا کرد» و فریاد زد: «ناموس این سرزمین، خط قرمز ماست». مهدی یکی از هزاران جوان ایرانی بود که در اعتراضات مردمی جان خود را از دست داد؛ جوانی آزاده، عدالت‌خواه و رنج‌کشیده از درد مردم. نزدیکانش او را انسانی شریف و بیزار از ظلم و بی‌عدالتی توصیف می‌کنند؛ کسی که سرانجام جانش را در راه آزادی مردم ایران فدا کرد. دوستان و نزدیکان مهدی می‌گویند: «مهدی رفت، اما هزاران مهدی برای ادامهٔ راه او متولد شدند.» آن‌ها باور دارند که خون مهدی هرگز از آسفالت میدان بهشت پاک نخواهد شد و غیرت و شجاعتش تا روز دادخواهی و آزادی، در رگ‌های مردم این سرزمین جاری خواهد ماند. امروز، نام مهدی رحیمی شاملو برای بسیاری از جوانان نازی‌آباد، نماد ایستادگی، شرافت و فداکاری است. او رفت، اما یاد و نامش تا همیشه در قلب مردم زنده خواهد ماند چون «پیروزی از آن ماست؛ فردا از آن ماست».