Amir Ali Asadi (Abuzar)

Shot directly by Islamic Republic agents in Pakdasht. Father of two children, was shot in the abdomen during protests on January 8. Family kept him at home for one day but due to deteriorating condition had to transfer him to hospital where he died. He worked in installations and was originally from Rasht but had lived in Pakdasht for years. Family was under pressure from day one, burial ceremony was held with security measures, and due to extreme pressure from government agents on the family, at his 40-day memorial ceremony they introduced him as a Basiji and held a ceremony for him in a mosque where Islamic Republic mercenaries attended.

دو دست کوچک، آرام روی سنگ مزار می‌لغزند. شاهانِ سه‌ونیم‌ساله و شایانِ دوساله، بی‌آن‌که معنای مرگ را بدانند، تصویر حک‌شده روی سنگ را می‌بوسند، گونه‌شان را به آن می‌چسبانند و انگار می‌خواهند بوی پدر را از میان سنگ و عکس پیدا کنند. در دنیای کودکانه‌شان، شاید همین چند لحظه، اندکی از دل‌تنگی بی‌پایان‌شان را آرام کند؛ دل‌تنگیِ روزهایی که چشم به در دوخته‌اند تا پدر، مثل همیشه، از راه برسد، هر دو را در آغوش بگیرد و خانه دوباره رنگ زندگی بگیرد. اما آن انتظار، هرگز به پایان نرسید. جاویدنام امیرعلی (ابوذر) اسدی، ۴۲ ساله، اصالتاً اهل لاهیجان و ساکن پاکدشت تهران بود. او به‌عنوان تکنسین برق و تأسیسات ساختمانی کار می‌کرد و بیش از هر چیز، پدر دو کودک خردسال بود؛ پدری که شاهان و شایان هنوز بسیاری از خاطرات‌شان را با او نساخته بودند. امیرعلی در جریان اعتراضات مردمی، روز ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ بر اثر اصابت گلوله جنگی به‌شدت مجروح شد. او را به بیمارستان منتقل کردند، اما شدت جراحات مجال بازگشت به زندگی را نداد. سه روز بعد، در ۲۱ دی‌ماه، جان خود را از دست داد و خانواده‌ای را با اندوهی ماندگار تنها گذاشت. امروز، شاهان و شایان به‌جای دویدن به استقبال پدر، راه آرامستان را بلد شده‌اند. عکس حک‌شده بر سنگ مزار را می‌بوسند، نوازشش می‌کنند و شاید در خیال کودکانه‌شان تصور می‌کنند پدر هنوز صدایشان را می‌شنود. برای آن‌ها، پدر هنوز همان کسی است که باید از در وارد شود، لبخند بزند و هر دو را در آغوش بگیرد. اما از او، تنها تصویری بر سنگ مزار مانده است؛ تصویری که هر بار با بوسه‌ها و دست‌های کوچک فرزندانش، جان می‌گیرد.