Amir Mehdi Khorasandi

من امیرمهدی خرسندی‌ام، متولد ۶ شهریور ۱۳۸۴. اهل روستای طوعلی، یا همان یئددی‌بولاق، از توابع شهرستان خداآفرین بودم و در تهران زندگی می‌کردم. بابام فرهاد خرسندی است و یک برادر دارم به اسم امیرحسین. ترم آخر حقوق بودم و آرزوم این بود که درسم را تمام کنم و وکیل بشوم. برای رسیدن به این هدف خیلی زحمت کشیده بودم و آینده‌ام را در همین مسیر می‌دیدم. طرفدار شاهزاده رضا پهلوی بودم. وقتی فراخوان ایشان برای حضور مردم منتشر شد، به آن جواب مثبت دادم و تصمیم گرفتم بروم در خیابان و کنار مردم باشم. شامگاه ۱۸ دی، در محدوده بیمارستان جامع زنان آرش و فلکه سوم تهرانپارس، جمعیت خیلی زیادی از معترضان در خیابان بودند. تعداد جمعیت واقعاً قابل توصیف نبود. نیروهای امنیتی دقیقه‌به‌دقیقه بیشتر می‌شدند. اول فکر می‌کردیم حضورشان فقط برای ترساندن مردم است و با این همه جمعیت، امکان سرکوب وجود ندارد. اما یک‌دفعه شلیک‌ها شروع شد. از پشت‌بام کلانتری ۱۲۶ و ساختمان‌های اطراف، با ساچمه و تیر جنگی به سمت مردم شلیک کردند و بعد خیابان را به رگبار بستند. من با چشم خودم دیدم که آدم‌هایی که در صف‌های جلو بودند، روی زمین می‌افتادند. همه برای نجات جانشان به کوچه‌های فرعی فرار می‌کردند. همان روز از پشت سر هدف گلوله جنگی قرار گرفتم و جانم را از دست دادم. بعد از کشته شدنم، خانواده‌ام دوازده روز چشم‌انتظار ماندند تا پیکرم را به آن‌ها تحویل بدهند و بتوانند با من خداحافظی کنند. پیکرم در بهشت زهرا، قطعه ۱۰۸، ردیف ۱۴۴ به خاک سپرده شد. برای مراسم چهلمم، همکلاسی‌ها و دوستانم همراه خانواده‌ام آمده بودند. همه دست می‌زدند و کبوترهای سفید را به هوا فرستادند. مراسم چهلمم هم‌زمان با روز وکیل برگزار شد؛ روزی که برای خانواده‌ام یادآور راهی بود که من با علاقه و پشتکار دنبالش کرده بودم. یکی از دوستانم بعد از مراسم، درباره دیدارش با مادرم نوشته بود: وقتی مادرم دستش را روی شانه‌اش گذاشت و از حسرت پسرش گفت، از شدت ناراحتی دلش می‌خواست آب بشود. برای دوستانم هم دیدن داغ و جای خالی من آسان نبود. بابام، فرهاد، در یکی از نوشته‌هایش که ۴۱ روز از رفتنم گذشته بود، از من با عنوان «سرو آزاد من» یاد کرد. نوشت که هنوز نتوانسته حتی یک ذره با نبودنم کنار بیاید، ولی تنها دلخوشی‌اش این است که راهی را که انتخاب کرده بودم، با شجاعت رفتم. از جوان‌هایی نوشت که برای آزادی از خیلی چیزها گذشتند و گفت نسل دهه هشتاد به نسل‌های قبل از خودش یاد داد که برای رسیدن به آزادی و پیروزی باید از خیلی چیزها گذشت. بابام از دلتنگی خودش هم نوشت؛ از اینکه جای خالی من با هیچ‌چیزی پر نمی‌شود. از شب هجدهم دی گفت؛ شبی که به باور او، دنیا شاهد سقوط انسانیت بود. با این حال، آرزو کرد روز پیروزی و رسیدن به خواسته‌های من و بقیه جوان‌ها برسد. گفت اگر آن روز را ببیند، فقط به خاطر من خوشحال می‌شود و از بچه‌هایش می‌خواهد جای من برقصند و شادی کنند. حالا از من، مزارم در بهشت زهرا، خاطرات دوستانم و همکلاسی‌هایم، و دلتنگی خانواده‌ام مانده. پدرم هنوز من را «سرو آزاد» خودش صدا می‌کند و دوستانم از روزهایی می‌گویند که کنار هم بودیم. شاید قرار نبود قصه من این‌قدر زود تمام بشود، اما اسم و خاطره‌ام برای کسانی که دوستم داشتند باقی می‌ماند. من امیرمهدی خرسندی‌ام؛ همان «سرو آزاد»ی که پدرم هنوز دلش برای دیدنش تنگ می‌شود.