Mohammad Talebi Toroghi

Shot directly in the neck by government forces during events at Haft-Howz Square in Tehran. Body was delivered to family shortly after death because he was the brother of a martyr. Burial ceremony was held on January 11, 2026. After his death, individuals affiliated with the Shahid Foundation visited the family to record photos and videos to introduce him as a 'martyr for Islam', a narrative that does not align with his life and death and was not accepted by the family. He was a motorcycle enthusiast who loved heavy motorcycles and was a passionate young man who loved life.

بوی تلخ مرگ و بی‌کسی در فضا پیچیده بود و کالبدهای بی‌جان، یکی‌یکی روی زمین سرد ردیف شده و لای پتوهای زمخت بیمارستان پیچیده شده بودند. در گوشه‌ای از انبار بیمارستان الغدیر، محمد طالبی طرقی، متولد ۲۸ اسفند ۱۳۶۸، اهل تهران، ۳۶ ساله، لای یکی از همان پتوها در آرامشی ابدی خوابیده بود؛ کسی که تا چند ساعت پیش، نبضش برای زندگی و آزادی می‌تپید. همه‌چیز از شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ آغاز شد. محمد آن شب به خانه برنگشت و تماس‌های پی‌درپی خانواده بی‌جواب ماند. دلشوره‌ای غریب به جان خانواده افتاد. آن‌ها تمام شب، کلانتری‌ها و بیمارستان‌ها را زیر پا گذاشتند، اما هیچ خبری از محمد نبود. صبح روز بعد، زنی تلفن محمد را پاسخ داد و با صدایی لرزان گفت: «وسایل پسر شما دست ماست… من این گوشی و مدارک را دیشب روی زمین، حوالی میدان سی‌وسه نارمک پیدا کردم.» برادر محمد، سراسیمه آدرس را گرفت و خود را به آن زن رساند. با دیدن گوشی، کارت ملی و کارت سوخت محمد، بند دلش پاره شد. او به همان نقطه‌ای رفت که مدارک پیدا شده بود و از اهالی محل و عابران درباره اتفاقات شب گذشته پرس‌وجو کرد. نشانه‌ها و آدرس‌هایی که مردم با ترس و احتیاط زیر لب می‌گفتند، او را به سمت حیاط پشتی بیمارستان الغدیر کشاند. محمد آنجا بود؛ در میان پیکرهایی که به دلیل نبود جا در سردخانه، در انبار پشتی بیمارستان روی زمین ردیف شده بودند. اما این نخستین بار نبود که محمد طعم مرگ را از نزدیک می‌چشید. چند ماه پیش، در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، در جریان حمله غافلگیرکننده‌ی اسرائیل به ایران، خانه‌شان هدف موشک قرار گرفته بود. محمد زیر خروارها خاک گرفتار شد، اما معجزه‌آسا زنده بیرون آمد؛ زنده ماند تا تکیه‌گاه مادری باشد که سال‌ها پیش، پسر بزرگش، عبدالله طالبی طرقی، را نیز در جنگ ایران و عراق از دست داده بود. محمد مجرد، خوش‌قلب و رزمی‌کار بود و به‌عنوان کارپرداز، بیشتر روزهایش را با موتورسیکلت که عضو جدا نشدنی از او بود در خیابان‌های تهران می‌گذراند. خنده‌رو بود و خیابان‌های پایتخت برایش بخشی از زندگی روزمره و خاطراتش بودند. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، محدوده‌ی نارمک و میدان هفت‌حوض تهران به یکی از کانون‌های اصلی خیزش دی‌ماه تبدیل شده بود. خیابان‌ها پر از فریاد اعتراض، دود گاز اشک‌آور و تعقیب‌وگریز بود. محمد نیز آن شب در میان هیاهوی میدان هفت‌حوض، سوار بر موتورسیکلتش بود که هدف گلوله قرار گرفت؛ گلوله‌ای از پشت سر به او اصابت کرد و گردنش را شکافت. سرب داغ بر آسفالت سرد خیابان نشست و زندگی محمد در همان‌جا پایان یافت. پیکر او به انبار بیمارستان منتقل شد. عکس‌هایی که از پیکر محمد در انبار بیمارستان الغدیر به بیرون درز کرد و در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد، اجازه نداد حقیقت آن شب در پس روایت‌های رسمی پنهان بماند. طولی نکشید که مأموران بنیاد شهید و نهادهای امنیتی، دوربین به دست به سراغ خانواده آمدند. خانه‌ای که هنوز در شوک از دست دادن محمد سیاه‌پوش بود، حالا باید هجوم مأمورانی را تحمل می‌کرد که می‌خواستند با اهتزاز نام برادرش، داستان را وارونه جلوه دهند. آن‌ها اصرار داشتند مصاحبه‌ای ضبط کنند و محمد را «شهید راه اسلام» یا قربانی بی‌گناه ناآرامی‌های کور معرفی کنند تا حقیقتِ فریادِ اعتراضی او را پشت نام برادرش پنهان و مصادره کنند. به دلیل پیشینه‌ی خانوادگی، پیکر او زودتر از دیگر پیکرهای پیچیده‌شده در پتوهای آن انبار سرد تحویل خانواده داده شد. محمد در ۲۱ دی‌ماه، در آرامستان بهشت زهرا و در میان تدابیر شدید امنیتی به خاک سپرده شد.