Hamid Reza Majidi

من حمیدرضا مجیدی، ۳۰ساله، در گلپایگان به دنیا آمدم؛ شهری قدیمی با طبیعتی زیبا و مردمانی خون‌گرم و دوست‌داشتنی. دوران کودکی و مدرسه‌ام در آن‌جا گذشت. فارغ‌التحصیل فوق‌دیپلم حسابداری بودم، ولی از وقتی که خودم را شناختم دوست داشتم هنرپیشه بشوم و برای دنبال کردن این آرزو به تهران مهاجرت کردم. حداقل ده سالی بود که در تهران و دور از خانواده زندگی می‌کردم. من با دوستم مجتبی هم‌خانه بودم. خیلی با هم صمیمی بودیم؛ او هم بچه‌ی گلپایگان بود. هر دو برای تأمین هزینه‌های زندگی اکثر اوقات کار می‌کردیم. دل‌خوشی من نواختن گیتار بود. گاهی هم موتورم را برمی‌داشتم و با سرعت در جاده‌ها می‌راندم تا برای مدتی مشکلاتم را فراموش کنم. نقش‌های زیادی در صحنه‌ی زندگی خودم داشتم: فرزند، برادر و دوست. این اواخر دایی هم شده بودم؛ خودم را در نقش دایی از همه بیشتر دوست داشتم. دیدن خواهرزاده‌ام خوشحالم می‌کرد. از زمان نوزادی‌اش رابطه‌ی خوبی با هم داشتیم. گاهی لباسی به تن داشت که روی آن نوشته بود: «فقط صبر کن بزار داییم بیاد.» با دیدن این جمله، قند در دلم آب می‌شد. من برای تأمین هزینه‌های زندگی‌ام شغل آزاد داشتم، گاهی دو شغل مختلف داشتم. هم‌زمان برای رسیدن به هدف اصلی‌ام که بازیگری بود تلاش می‌کردم، ولی کافی نبود. بازیگری شغل رانتی بود مثل اکثر شغل‌های دیگر. بعد از سال‌ها توانستم نقش کوچکی را مقابل دوربین بازی کنم. من در نقش فردی از نیروی انتظامی ظاهر شدم و آن روز نمی‌دانستم که شاید روزی خودم به دست نیروهای امنیتی یا انتظامی جمهوری اسلامی کشته شوم. گذران زندگی هر روز سخت‌تر می‌شد، نه فقط برای من، بلکه برای بیشتر مردم. گرانی، تورم و شرایط بد اجتماعی سفره‌ها را کوچک‌تر و مردم را بیشتر از پیش خسته کرده بود. با آمدن زمستان ۱۴۰۴ صبر مردم هم لبریز شد. خیابان‌های اکثر شهرها شلوغ شده بود، مردم خواهان گذار از جمهوری دیکتاتوری اسلامی بودند و تنها ناجی ایران را صدا می‌زدند. جدیت مردم و گستردگی اعتصابات و اعتراضات، فراخوان شاهزاده رضا پهلوی را به همراه داشت؛ او برای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه مردم را دعوت به حضور مسالمت‌آمیز در خیابان‌ها کرده بود. با آمدن فراخوان شور و شوق زیادی در بین مردم پیدا شده بود و روزنه‌ای از امید به سوی آزادی باز کرده بود. ۱۸ دی ۱۴۰۴، من به همراه مجتبی در خیابان بودم. گلوله‌ای به من اصابت کرد و بی‌هوش شدم. عده‌ای من را به پارکینگی در نارمک انتقال داده و تمام سعی خود را کردند که مرا تا آمدن آمبولانس زنده نگه دارند. خون زیادی از دست داده بودم و بدنم سرد و بی‌حس شده بود؛ دیگر توان زندگی نداشتم و همان‌جا جان باختم. من کارت شناسایی به همراه نداشتم. فکر نمی‌کردم که دیگر به خانه بازنگردم. تیری هم در قلب مجتبی جای گرفته بود و او هم جان باخته بود. پیکر مجتبی دلاوری، سریعاً شناسایی شد، اما از من خبری نبود. خانواده‌ام نمی‌دانستند چه بر سرم آمده است، تا این‌که عکس‌هایی از من در همان پارکینگ منتشر شد. سرانجام پس از روزها جست‌وجو و بی‌خبری، پیکر بی‌جانم را پیدا کردند. آن‌ها مرا به زادگاهم، گلپایگان، بازگرداندند؛ شهری که روزی در آن به دنیا آمده بودم و حالا قرار بود برای همیشه در خاکش آرام بگیرم. چهل روز گذشت؛ چهل روزی که برای خانواده‌ام با ناباوری، پریشانی و دلتنگی گذشت. مراسم چهلم بزرگی برپا شد. مانند یک جشن عروسی بود؛ فرصت جشنی که از من گرفته شد و حسرتش تا ابد در دل خانواده‌ام ماند. من پسری بودم که گیتار می‌زد، موتورسواری می‌کرد، رؤیای بازیگری داشت و تازه لذت دایی شدن را چشیده بود. خواهرزاده‌ام شاید هیچ‌وقت معنای بودن و نبودنم را نفهمد. کودکی که روی لباسش از آمدن دایی خبر می‌داد... دایی‌اش رفت و دیگر برنگشت.