Ali Baratian Rizi

علی براتیان، فرزند خسرو، مردی ۳۹ ساله از زرین‌شهر اصفهان، نوازنده‌ی سنتور و پدر دو فرزند بود؛ دختری هشت‌ساله به نام بیتا و پسری چهارساله به نام بهراد که هنوز برای فهمیدن نبودن پدرش کوچک است. آن‌ها که او را می‌شناختند، از او با گرمی یاد می‌کنند؛ مردی مهربان، خوش‌اخلاق و شوخ‌طبع، که حضورش در جمع‌ها فضا را روشن می‌کرد. صدای سنتورش برای بسیاری از دوستان و آشنایانش، بخشی از خاطراتشان شده بود؛ هنرش نه فقط یک حرفه، که راهی بود برای نزدیک شدن به آدم‌ها. شامگاه نوزدهم دی‌ماه، در حالی که علی به‌سوی خودرویش می‌رفت، هدف اصابت ساچمه از فاصله‌ای نزدیک قرار گرفت. گلوله‌ها پهلویش را شکافتند و او در حین انتقال به بیمارستان، در پی خونریزی شدید داخلی، جان سپرد. پس از این واقعه، خانواده‌ی علی شش روز تمام برای تحویل گرفتن پیکر او تلاش کردند؛ روزهایی سخت و طاقت‌فرسا، در حالی که هنوز فرصت عزاداری هم به آن‌ها داده نشده بود. سرانجام، مراسم خاک‌سپاری او در تاریخ بیست‌وپنجم دی‌ماه در گلستان زهرای زرین‌شهر برگزار شد. جمله‌ای که همیشه بر زبان داشت، امروز به یادگار او تبدیل شده است: «مدت زیادی در این جسم نخواهیم ماند؛ با شرف زندگی کنیم.» این باور، همان چیزی بود که علی با تمام وجود به آن پایبند ماند و در همان راهی که به آن باور داشت، جانش را از دست داد. به مناسبت چهلمین روز جاویدنام شدن پدرش، دخترش بیتا بر مزار او چنین گفت: «می‌دونم که روح باباییِ من اینجا حاضره، فقط جسمش رو فدای این وطن کرد. و می‌دونم که الان صدامو می‌شنوه. می‌خوام بهت بگم که بابا جان، بهت افتخار می‌کنم، با تمام وجودم بهت افتخار می‌کنم، مایه‌ی سربلندی ایرانی، بابا. دلم خیلی برات تنگ شده بابایی. کاشکی می‌تونستم یه بار دیگه بغلت کنم و دستای زحمت‌کشت رو ببوسم. قربون خستگی‌هات برم، دوستت دارم بابایی.» مراد وایسی نیز از او با عنوان «عزیز شماره ۱۶۴ ایران» یاد می‌کند؛ پشت این عنوان، یک خانه، دو فرزند، یک ساز و آدم‌هایی نهفته است که هنوز جای خالی‌اش را حس می‌کنند. علی براتیان رفت، اما صدای سنتورش، باورش به زندگی، با شرف و عشق بی‌پایانِ فرزندانش به او، در دل کسانی که او را شناختند، جاودان ماند. یادش گرامی، راهش نورانی.