Reza Karimi

خنده‌های رضا کریمی، جان هر مهمانی بود. شوخ‌طبعی و خوش‌رویی‌اش باعث می‌شد هر جمعی با حضور او رنگ دیگری بگیرد و هیچ‌کس در کنارش احساس غریبی نکند. مهربانی، تنها به رفتار او با خانواده و دوستانش خلاصه نمی‌شد. بیش از هر چیز، دلش با کودکان یتیم بود؛ هر جا می‌توانست، دست‌شان را می‌گرفت و بی‌هیاهو به آن‌ها کمک می‌کرد. در دل نیز آرزویی داشت که کمتر کسی آن را بر زبان می‌آورد؛ همیشه می‌گفت دوست دارد روزی جانش را در راه آرمان‌هایش بدهد و مرگی با عزت داشته باشد. رضا، پدر سه فرزند بود؛ پدری که خانه با حضورش معنا می‌گرفت و فرزندانش به بودنش دلگرم بودند. روز ۱۹ دی، در محدوده فلکه علیخانی ملک‌شهر، گلوله جنگی به او اصابت کرد. او را به بیمارستان غرضی رساندند، اما آن‌جا آغاز روزهایی از بی‌خبری و اضطراب برای خانواده‌اش بود. رضا از بیمارستان ربوده شد و هیچ خبری از سرنوشتش در دست نبود. خانواده، درمانده و نگران، بارها برای یافتن ردی از او پیگیری کردند. در میان این جست‌وجوها، تماسی از منبعی ناشناس دریافت کردند. به آن‌ها گفته شد که پیگیری نکنند؛ رضا زنده است و تحت درمان قرار دارد. همین چند جمله کافی بود تا امید دوباره در دل‌شان زنده شود. روزها با این امید سپری شد؛ امیدی که سرانجام روشن شد بر پایه دروغی تلخ بنا شده بود. پس از پیگیری‌های فراوان، خانواده پیکر بی‌جان رضا را در سردخانه باغ رضوان پیدا کردند؛ پایانی که هیچ‌گاه تصورش را نمی‌کردند. امروز، جای خالی رضا را بیش از همه سه فرزندش احساس می‌کنند. کوچک‌ترین فرزندش که تنها شش سال دارد، هنوز معنای مرگ و فقدان پدر را به‌درستی درک نکرده است. او بی‌تابانه سراغ پدرش را می‌گیرد و چشم‌انتظار بازگشت کسی است که دیگر به خانه بازنخواهد گشت. رضا کریمی به مرگی رسید که سال‌ها از آن سخن گفته بود؛ مرگی که آن را عزتمندانه می‌دانست و در مسیر آرمان‌هایش معنا می‌کرد. اما آن‌چه برای بازماندگانش باقی مانده، دل‌تنگیِ مردی است که با خنده‌هایش به جمع‌ها جان می‌بخشید، با مهربانی‌اش دست کودکان یتیم را می‌گرفت و با حضورش، ستون خانه و تکیه‌گاه خانواده‌اش بود.