Shervin Javadi

در روزهایی که فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای راهپیمایی 18 و 19 دی‌ماه منتشر شد، هزاران ایرانی از خانه‌های خود بیرون آمدند؛ مردمی که نمی‌خواستند در برابر سرنوشت خویش بی‌تفاوت بمانند. خیابان‌ها پر شده بود از قدم‌هایی که سلاح‌شان تنها صدا بود؛ صدایی که آزادی را فریاد می‌زد. راهپیمایی آرام پیش می‌رفت، اما آرامشی که زیر پوست شهر، سایه‌ای از تهدید را پنهان کرده بود. مأموران حکومتی از پیش در پشت‌بام ساختمان‌های بلند مستقر شده بودند؛ آموزش‌دیده، مسلح، و آماده برای شلیک به جمعیتی که تنها خواسته‌اش زندگی…

در روزهایی که فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای راهپیمایی ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه منتشر شد، هزاران ایرانی از خانه‌های خود بیرون آمدند؛ مردمی که نمی‌خواستند در برابر سرنوشت خویش بی‌تفاوت بمانند. خیابان‌ها پر شده بود از قدم‌هایی که سلاح‌شان تنها صدا بود؛ صدایی که آزادی را فریاد می‌زد. راهپیمایی آرام پیش می‌رفت، اما آرامشی که زیر پوست شهر، سایه‌ای از تهدید را پنهان کرده بود. مأموران حکومتی از پیش در پشت‌بام ساختمان‌های بلند مستقر شده بودند؛ آموزش‌دیده، مسلح، و آماده برای شلیک به جمعیتی که تنها خواسته‌اش زندگی بود. در میان این جمعیت، شروین جوادی، جوان ۳۱ ساله اهل روستای درخانه در ماسال، نیز حضور داشت. مردی که غیرت گیلانی‌اش او را به خیابان‌های اندیشه کشانده بود؛ جایی که تاریکی از صدای مردم می‌ترسید. او ساعت دو بعدازظهر از همسرش خداحافظی کرده بود؛ خداحافظی کوتاه، ساده، و بی‌خبر از این‌که آخرین‌بار است که صدای همسر و فرزندانش را می‌شنود. روز بعد، خانواده‌اش تنها خبر بازگشت پیکرش را دریافت کردند. به گفته منابع مطلع، دو گلوله جنگی به او شلیک شد؛ یکی به گردن و دیگری به قلب. گلوله‌هایی که تپش قلبی را متوقف کردند که برای ایران می‌تپید. شروین در همان خیابان‌های اندیشه، میان فریادهای حق‌طلبی مردم، جان داد. پیکرش را به خاک مادری‌اش در روستای درخانه بردند؛ جایی که هنگام خروج پیکر از غسال‌خانه، مردم با فریاد «با غیرت، با غیرت» بدرقه‌اش کردند. اما شروین فقط یک نام در فهرست کشته‌شدگان نیست. او پدری بود با دو فرزند خردسال؛ یک کودک ده‌ساله که هنوز معنای مرگ را کامل نمی‌فهمد، و یک نوزاد پنج‌ماهه که هرگز فرصت شناختن آغوش پدر را پیدا نکرد. کودکی که از این پس، قهرمانی پدرش را تنها از میان روایت‌ها، عکس‌ها و اشک‌های مادر خواهد شناخت. پرسش تلخی در دل این روایت تکرار می‌شود: چگونه می‌توان پدری را کشت که تمام دنیای دو کودک بود؟ شروین در یک شرکت رنگ‌سازی خودرو در اندیشه کار می‌کرد؛ مردی زحمت‌کش، آرام، و خانواده‌دوست. زندگی‌اش ساده بود، اما قلبش بزرگ‌تر از روزمرگی‌ها. او از فاز یک اندیشه پر کشید و در خاک ماسال آرام گرفت؛ اما نبودنش، خلأیی است که در خانه‌اش، در نگاه همسرش، و در چشم‌های دو کودک خردسالش تا همیشه باقی خواهد ماند. اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی، تنها یک حرکت سیاسی نبود؛ لحظه‌ای بود که مردم تصمیم گرفتند سکوت نکنند. اما حکومت با خشونت پاسخ داد؛ خشونتی که نه‌تنها جان جوانانی چون شروین را گرفت، بلکه آینده کودکانی را نیز دزدید که هنوز معنای عدالت را نیاموخته‌اند. این اعتراضات، روایت مردمی است که می‌خواستند دیده شوند، اما با گلوله پاسخ گرفتند. روایت خانواده‌هایی است که هنوز نمی‌دانند چگونه باید نبود عزیزان‌شان را توضیح دهند. روایت پدرانی است که دیگر نیستند، و فرزندانی که هنوز منتظر بازگشت‌شان‌اند.