Habib Moalemi

Shot directly by Islamic Republic suppressive forces in Fardis, Karaj. He was a production line worker at 'Toga' company. After his death, the company deleted all his information and records from their systems due to fear of security pressures. Security forces did not allow his family to bury his body in Karaj. The family was forced under pressure to transfer his body to northern Iran for burial in one of the villages in the Savadkuh region. This represents the regime's policy of creating terror, controlling burial ceremonies, and preventing public gatherings at victims' graves.

حبیب معلمی ۳۳ سال داشت. جوانی مازنی، اهل شیرگاه از توابع سوادکوه شمالی، اما سال‌ها بود که در فردیس کرج زندگی می‌کرد. مهندس مکانیک بود و در شرکت «توگا»، از کارخانه‌های توربین‌سازی فردیس، کار می‌کرد؛ مردی که با دست‌های خودش قطعات صنعتی می‌ساخت و شاید هیچ‌گاه گمان نمی‌کرد روزی نامش در فهرست جان‌باختگان یک جنبش اعتراضی ثبت شود. شب ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، حبیب مثل بسیاری از جوانان دیگر فردیس، به خیابان آمد. نه برای هیاهو، نه برای خشونت؛ برای فریاد زدن حقی که باور داشت از او و از هم‌وطنانش سلب شده. برای ایران آزاد. برای صدایی که ماه‌ها بود در گلوی یک ملت خفه شده بود. در همان شب، در محدوده‌ی فردیس، یک تک‌تیرانداز از پشت، به ناحیه‌ی سر و گردن او هدف‌گیری کرد. حبیب همان‌جا، در خیابانی که برای آزادی به آن آمده بود، جان باخت؛ نه در رویارویی، که با گلوله‌ای که از پشت به او اصابت کرد. اما داستان خانواده‌اش از همان‌جا آغاز شد؛ روزهایی از سرگردانی و جست‌وجو. آن‌ها ابتدا به پزشکی قانونی کهریزک مراجعه کردند، بی‌آن‌که نشانی از او بیابند. سپس سراغ آرامستان کرج رفتند. و سرانجام، پیکر بی‌جان حبیب را در بهشت سکینه‌ی کرج، در میان صدها پیکر دیگر، پیدا کردند. پس از آن نیز اجازه‌ی برگزاری مراسم خاک‌سپاری در کرج به خانواده داده نشد. تحت فشار نیروهای امنیتی، مجبور شدند پیکر او را با خفا، دور از چشم رسانه و جمعیت، به زادگاهش شیرگاه در سوادکوه شمالی بازگردانند و همان‌جا، در خاک همان دیار مازنی که او را پرورده بود، به خاک بسپارند. در مراسمی که به یاد او و برای بزرگداشت یادش برگزار شد، سوگواری مادرش، با زبان مازنی، دل هر بیننده‌ای را به درد می‌آورد. مادر با بغضی که در کلامش موج می‌زد، می‌گفت: «وقت نماز که می‌شه، مامان، براش بمیره.. صداش می‌زنم، مامان، بمیره... جوابم رو نمی‌ده، مامان، بمیره... دیگه به کوچه‌ی ما نمی‌یاد، مامان، بمیره.. عکسش رو همه‌جا زدن، مامان، بمیره...» کلماتی ساده، به زبان مادری، اما سنگین‌تر از هر سخنرانی؛ فریاد خاموش زنی که فرزندش را برای آزادی از دست داده بود. مردی که برای رساندن صدای اعتراض به جهان، جان داد؛ سرانجام حتی در مرگ نیز اجازه نیافت صدایش شنیده شود. اما صدای مادرش، در آن مراسم، طنین‌انداز شد و در دل هرکس که شنید، ماند.