Zahra Arjmandi

زهرا ارجمندی، مادری ۵۱ ساله و مادر دو فرزند بود. یکی از فرزندان او مربی بدن‌سازی بود و در یکی از باشگاه‌های ورزشی جزیره‌ی قشم کار می‌کرد. ورزش بخش مهمی از زندگی خود زهرا نیز بود و او علاقه‌ی زیادی به فعالیت‌های ورزشی داشت. در محیط‌های ورزشی قشم، چهره‌ای فعال، خوش‌برخورد و شناخته‌شده بود و ارتباط خوبی با ورزشکاران محلی داشت. کسانی که او را می‌شناختند، از او به‌عنوان زنی خوش‌رو و خوش‌سیما یاد می‌کردند. زندگی زهرا، مانند بسیاری از مادران دیگر، میان خانواده، فرزندان، ورزش و زندگی روزمره جریان داشت؛ تا این‌که شامگاه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ فرا رسید و سرنوشت او برای همیشه تغییر کرد. در آن روزها، هم‌زمان با گسترش اعتراضات مردمی، زهرا نیز برای شرکت در اعتراضات به خیابان‌های قشم رفت. شامگاه هجدهم دی‌ماه، در جریان اعتراضات، با شلیک نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی هدف گلوله قرار گرفت و از ناحیه‌ی پهلو به‌شدت مجروح شد. در همان ساعات، خطوط ارتباطی قطع شده بود و تماس با خانواده‌ی زهرا به‌سادگی امکان‌پذیر نبود. اما در مقطعی کوتاه، خطوط ارتباطی دوباره وصل شد و یکی از افرادی که در محل حضور داشت و برای کمک به زهرا تلاش می‌کرد، توانست با پسر او تماس بگیرد و خبر مجروح‌شدن مادرش را به او برساند. پسر زهرا بلافاصله خود را به محل رساند؛ جایی که با پیکر نیمه‌جان مادرش روبه‌رو شد. او مادرش را در آغوش گرفت و تلاش کرد هر چه سریع‌تر او را به بیمارستان برساند. اما شدت جراحت به اندازه‌ای بود که در بیمارستان نیز کاری برای نجات جان زهرا از دست کسی برنیامد. این مادر ۵۱ ساله سرانجام در آغوش فرزندش جان سپرد. اما رنج خانواده‌ی زهرا با مرگ او پایان پیدا نکرد. در فضای به‌شدت امنیتی پس از وقایع هجدهم و نوزدهم دی‌ماه، پیکر زهرا به مدت شش روز در اختیار خانواده‌اش قرار نگرفت. خانواده‌ی او شش روز در انتظار تحویل پیکر عزیزشان ماندند. سرانجام پیکر زهرا تحت تدابیر شدید امنیتی به خانواده تحویل داده شد و محدودیت‌هایی نیز برای برگزاری مراسم و خاک‌سپاری او اعمال شد. خانواده‌ی زهرا در نهایت ناچار شدند پیکر عزیزشان را دور از قشم، در شهر سده از توابع شهرستان اقلید در استان فارس، به خاک بسپارند. زهرا از نوکیشان مسیحی ایران نیز بود. همین موضوع باعث شد پس از کشته‌شدن او، نام و سرنوشتش مورد توجه نهادها و سازمان‌های فعال در زمینه‌ی دفاع از حقوق مسیحیان و اقلیت‌های دینی قرار گیرد. خبر کشته‌شدن این شهروند نوکیش مسیحی بازتاب پیدا کرد و بنا بر روایت‌های منتشر‌شده، شماری از نهادهای مدافع حقوق اقلیت‌های دینی به کشته‌شدن او واکنش نشان دادند و آن را محکوم کردند. پس از مرگ زهرا، نام و تصاویر او در فضای مجازی دست‌به‌دست شد. تصاویر و ویدئوهایی از مراسم خاک‌سپاری‌اش نیز میان مردم به اشتراک گذاشته شد و روایت زندگی و سرنوشت این مادر ۵۱ ساله به گوش افراد بیشتری رسید. در میان تمام تصاویر و نوشته‌هایی که پس از رفتن زهرا منتشر شد، نوشته‌ی همسرش شاید یکی از شخصی‌ترین روایت‌ها از فقدان او بود. همسر زهرا زیر یکی از تصاویرش، از سال‌های زندگی مشترک‌شان و افتخاری که به داشتن او احساس می‌کرد، نوشت: «پاره‌ی تنم، زندگی با تو برایم افتخار بزرگی بود و تا ابد به داشتنت افتخار می‌کنم و روزی همه‌ی آن‌هایی که در تشییع باشکوهت شرکت کردند، به شجاعت و شورشان افتخار خواهند کرد و آن روز دیر نیست.» زهرا ارجمندی تا پیش از هجدهم دی‌ماه، مادری بود در کنار دو فرزندش؛ زنی علاقه‌مند به ورزش و چهره‌ای آشنا در میان جامعه‌ی ورزشی قشم. اما شامگاه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، هنگامی که برای شرکت در اعتراضات به خیابان آمده بود، زندگی‌اش با اصابت گلوله تغییر کرد؛ مادری که مجروح به بیمارستان رسید و آخرین لحظات زندگی‌اش را در آغوش فرزندش گذراند.