Shahrokh Homayouni Amlashi

Shahrokh Homayouni was a 14-year-old boy from Amlash, in Iran’s Gilan province, who lived under the care of the State Welfare Organization in Rasht. According to accounts shared on social media, his father had left the family and his mother struggled with addiction. He had a younger brother, Shadmehr, and two half-brothers. He was reportedly allowed only two hours a day outside the welfare center. On the evening of January 8, 2026, during nationwide protests, he was shot in the head by security forces; most reports place the shooting in Rasht, while one places it in Amlash. He was taken to hospital, where he underwent several surgeries. Accounts of his death differ: Iran International reported he died after about 10 days, while Independent Persian reported he died after 42 days in a coma. In early February, posts described him on life support with no family to claim him. Iran International reported that his body was found in a morgue roughly 40 days later and buried quietly. HRANA lists his death in Rasht as confirmed.

شاهرخ همایونی؛ کودکی که جهان از همان ابتدا به او پشت کرده بود، از همان روز تولد ۱۳۹۰/۱۰/۱۰. در حاشیهٔ شهر رشت، در یکی از محله‌هایی که نامش کمتر روی نقشه‌ها دیده می‌شود، دو برادر زندگی می‌کردند؛ شاهرخ چهارده‌ساله و برادر یازده‌ساله‌اش. خانه‌ای نداشتند که بتوان آن را «خانه» نامید. پدری که حضورش بیشتر شبیه سایه بود، مادری گرفتار اعتیاد، و دو کودک که هر روز با نگاهی لرزان به خماری و نعشگی مادر می‌نگرند؛ این برای خیلی‌ها یک تصویر است؛ اما برای این دو بچه، هوای روزمرهٔ زندگی بود. کودکی که هیچ‌وقت کودک نبود؛ شاهرخ از همان سال‌های اول، بیشتر از آن‌که بازی کند، بیشتر از آن‌که بخندد، بیشتر از آن‌که چیزی بخواهد، تحمل کرد. تحمل گرسنگی، تحمل ترس، تحمل شب‌هایی که صدای دعوا از دیوارها رد می‌شد و می‌آمد روی سینهٔ کوچک او می‌نشست. وقتی او و برادرش را به بهزیستی رشت سپردند، دنیا برایشان کمی امن‌تر شد؛ اما امنیت بهزیستی هم سقفی کوتاه دارد. هیچ‌کس آنجا «مادر» نمی‌شود، هیچ‌کس «پدر» نمی‌شود؛ فقط روزها می‌گذرد و بچه‌ها بزرگ می‌شوند، بی‌آن‌که کسی برایشان آینده‌ای تصور کرده باشد. هنوز چند روزی از تولدش نگذشته بود که خیابان، سرنوشتش را تغییر داد. نوزدهم دی‌ماه گذشته بود، خیابان‌های ایران پر از نوجوان‌هایی بود که می‌خواستند چیزی را بفهمند، چیزی را تغییر دهند، یا فقط تماشا کنند. شاهرخ هم یکی از آن‌ها بود؛ نه رهبر بود، نه شعاردهنده، نه کسی که بخواهد قهرمان شود. او فقط یک بچهٔ چهارده‌ساله بود که پا به خیابان گذاشت. اما گلوله‌ای که سینه‌اش را شکافت، سن نمی‌پرسید، قصد نمی‌پرسید، هویت نمی‌پرسید؛ گلوله فقط کار خودش را کرد. چهل روز میان مرگ و زندگی بود. او را به بیمارستان رساندند. چندین عمل جراحی، چندین‌بار احیا، چندین‌بار امیدی که آمد و رفت. اما پشت در اتاق عمل، هیچ‌کس نبود؛ نه مادری که اشک بریزد، نه پدری که بپرسد «پسرم زنده می‌ماند؟» چهل روز… چهل روز تمام، این بچه در تختی سرد افتاده بود، در حالی که دنیا بیرون از پنجره‌ها به زندگی‌اش ادامه می‌داد و هیچ‌کس سراغش را نگرفت و هیچ‌کس نپرسید «این کودک کیست؟» مرگی که حتی سوگواری هم نداشت؛ وقتی شاهرخ جان داد، نه مراسمی بود، نه عزاداری و نه دستی که روی تابوتش کشیده شود. او را شبانه دفن کردند؛ در سکوت، در بی‌کسی و در تاریکی. روی سنگ مزارش «جاویدنام» نوشته بودند، اما مأموران آمدند و رنگش کردند، کندند و پاک کردند. از یک بچهٔ چهارده‌ساله هم می‌ترسیدند؛ از نامش، از یادش، از این‌که کسی روزی بپرسد: «چرا این کودک این‌طور مرد؟» برادری که تنها ماند؛ برادر یازده‌ساله‌اش، تنها کسی بود که درد دنیا را با او تقسیم می‌کرد، اما همان را هم از او گرفتند. پدرش او را به خانه برد؛ خانه‌ای که بیشتر شبیه ادامهٔ همان رنج‌ها بود، با نامادری و داستان‌هایی که هیچ کودکی نباید تجربه کند. تنها شاهدانِ زندگی شاهرخ در این میان، تنها کسانی که شاهرخ را واقعاً می‌شناختند، همسایه‌هایی بودند که دو سال هر روز او را دیده بودند. آن‌ها بودند که گریه‌هایش را شنیدند، آن‌ها بودند که فهمیدند این بچه چقدر بی‌پناه است، آن‌ها بودند که حالا با بغضی مثل سنگ در گلو می‌گویند: «حقش گردن ما ماند.» و شاید همین جمله، تنها عدالتی باشد که برای شاهرخ باقی مانده: این‌که آدم‌هایی مثل تو (خانم همسایه، که راوی روایت شاهرخ بود)، نامش را زنده نگه دارند. شاهرخ زندگی نکرد؛ اما درد کشید، ایستاد، جنگید، و حالا جاویدنام، اگرچه از سنگ پاک شده، در دل آدم‌هایی حک شده که فراموش نمی‌کنند.