Baharan Taherkhani

Medical student at Qazvin University of Medical Sciences. Shot with three war bullets by security forces. First bullet hit her abdomen, second bullet hit her heart, third bullet hit her abdomen again. Three security agents stood over her preventing anyone from helping her. Her body was found covered in blood. Security forces confiscated the surveillance video. Family was forced to pay 600 million tomans (200 million per bullet) to receive her body after 6 days. Forced to claim she died in a terrorist attack. Not allowed to bury her in her hometown Takestan, buried in Qazvin without public attendance.

بهاران طاهرخانی از تاکستان آمده بود؛ از شهری که بهار را میان تاک‌های سبز و خوشه‌های شیرین انگور می‌شناسد. دختری که بزرگ شده بود تا زندگی را دوست داشته باشد و برای نجات جان آدم‌ها آماده شود. دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی قزوین بود و آینده‌اش را در روپوش سفیدی می‌دید که قرار بود روزی بر تنش بنشیند؛ آینده‌ای که دیگر هیچ‌وقت به آن نرسید. چند روز پیش از مرگش، شب‌های ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، بهاران در اعتراضات مردمی حضور داشت. گفته می‌شود در همان روزها از سوی مأموران با تماس تلفنی تهدید شده بود؛ اما ترس نتوانست او را در خانه نگه دارد. ۲۲ دی‌ماه دوباره به خیابان رفت؛ برای حقی که به آن باور داشت و برای آینده‌ای که می‌خواست در آن، مردمش زندگی دیگری داشته باشند. از صبح همان روز، حسی غریب با او بود. برای کسی که دوستش داشت نوشت: «از صبح یه حس عجیبی باهامه، انگار امروز شبیه هیچ وقت دیگه‌ای نیست. نمی‌دونم چرا دلم خواست حتماً بهت بگم دوستت دارم و حواست به خودت باشه. اگه امروز نتونستم جواب بدم یا صدام بهت نرسید، بدون دلم پیش توئه.» آخرین پیام بهاران، پیش از آنکه خودش بداند، رنگ خداحافظی داشت. بر اساس روایت منابع آگاه و تصاویر دوربین‌های مداربسته‌ای که از آن روز در اختیار برخی منابع قرار گرفته، بهاران در جریان اعتراضات قزوین هدف سه گلوله قرار گرفت. نخستین گلوله به شکمش خورد. هنوز زنده بود و تلاش می‌کرد خودش را از آن‌جا نجات دهد. گلوله دوم به قلبش اصابت کرد و گلوله سوم دوباره شکمش را هدف گرفت. در تصاویر، سه مأمور اطراف او دیده می‌شوند. بهاران زخمی روی زمین افتاده و کسی اجازه نزدیک شدن به او را ندارد. لحظاتی بعد، مأموران پیکرش را روی زمین می‌کشند و به گوشه‌ای از خیابان منتقل می‌کنند. وقتی خانواده او را پیدا کردند، بهاران غرق خون بود. دختری که قرار بود روزی پشت تخت بیمارستان بایستد و برای زنده ماندن آدم‌ها تلاش کند، خودش در خیابان برای چند لحظه بیشتر زنده ماندن می‌جنگید؛ اما کسی اجازه نداشت دستش را بگیرد. پس از آن، آن‌چه بر خانواده گذشت، ادامه همان روز تلخ بود. دوربین‌های مداربسته‌ای که می‌توانستند بخشی از لحظات تیراندازی و پس از آن را ثبت کرده باشند، بنا بر این روایت، توسط مأموران ضبط شد و به خانواده تحویل داده نشد. خانواده برای تحویل پیکر، بنا بر گفته منابع نزدیک به آنان، تحت فشار قرار گرفتند تا مرگ بهاران را حاصل یک «حمله تروریستی» اعلام کنند. همچنین گفته شده برای هر گلوله ۲۰۰ میلیون تومان و در مجموع ۶۰۰ میلیون تومان از خانواده مطالبه شد. حتی آخرین خواسته خانواده، برای بازگرداندن دخترشان به شهر زادگاهش، پذیرفته نشد. بهاران را اجازه ندادند در تاکستان، همان شهری که میان تاک‌هایش بزرگ شده بود، به خاک بسپارند و پیکرش در قزوین دفن شد. نزدیکان خانواده این ممانعت را به کوچک بودن شهر و نگرانی از آشکار شدن شمار کشته‌شدگان تاکستان نسبت داده‌اند. بهاران قرار بود روزی میان بوی الکل بیمارستان و صدای دستگاه‌های پزشکی، برای ماندن آدم‌ها تلاش کند. اما پیش از آن‌که فرصت نجات جان دیگری را پیدا کند، جان خودش در خیابان گرفته شد. شاید برای همین نامش میان تاک‌های تاکستان غریب نباشد؛ تاکستان فصل‌های سخت را دیده و هر بهار دوباره سبز شده است. بهاران هم رفت، اما آن‌چه برایش ایستاد، ماند: حق زندگی، حق انتخاب و آینده‌ای که دیگر خودش فرصت دیدنش را نداشت.