Bahar Shah Mehri

جاویدنام بهار شاه‌مهری، دختر ۱۷ ساله‌ی نیشابوری، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در حالی هدف گلوله قرار گرفت که نه در حال حمله بود و نه خطری برای کسی محسوب می‌شد؛ او می‌کوشید از میان خیابان‌های پر از صدای تیر و وحشت، خود را به خانه برساند. بهار دانش‌آموز سال دوازدهم رشته‌ی گرافیک بود و هم‌زمان برای ساختن آینده‌اش در حرفه‌ی آرایشگری نیز کار می‌کرد. آن شب، پس از شدت گرفتن تیراندازی نیروهای حکومتی در نیشابور، او و چند نفر از همراهانش به خانه‌ی یکی از همسایه‌ها پناه برده و حدود یک ساعت در آنجا ماندند؛ پناهی موقت برای دور شدن از تیراندازی‌هایی که خیابان‌ها را ناامن کرده بود. با کمتر شدن صدای تیراندازی، بهار و همراهانش از کوچه‌های اطراف به سمت خانه راه افتادند. آن شب، مردم در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور در خیابان‌ها در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، به خیابان آمده بودند تا اعتراض خود را بیان کنند. اما در محدوده‌ی میدان آزادی، بهار و همراهانش با صفی از نیروهای مسلح روبه‌رو شدند؛ نیروهایی مجهز به جلیقه‌های ضدگلوله و کلاه‌های سیاه که با موتورسیکلت در خیابان مستقر بودند. به گفته‌ی شاهدان، مأموران ابتدا با گلوله‌های ساچمه‌ای به سمت مردم شلیک کردند تا جمعیت پراکنده شود. مردم در حال فرار بودند و می‌کوشیدند خود را از تیررس دور کنند. در همان لحظه، یک تک‌تیرانداز بهار را هدف گرفت. گلوله از پشت وارد بدنش شد و پس از عبور از پهلوی چپ، به زیر سینه‌اش رسید. به گفته‌ی شاهدان، شدت جراحت به‌گونه‌ای بود که محل اصابت و رد گلوله بسیار بزرگ‌تر از زخم‌های معمول ناشی از شلیک به نظر می‌رسید. بهار در میانه‌ی درگیری مسلحانه کشته نشد؛ او در حال بازگشت به خانه و گریز از تیراندازی بود که هدف قرار گرفت. مادرش و همسایگان، پیکر نیمه‌جان او را به پارکینگ یکی از خانه‌های اطراف منتقل کردند و سپس با خودرو به بیمارستان حکیم نیشابور رساندند. اما علائم حیاتی او پیش از رسیدن به ورودی بیمارستان قطع شده بود. آن شب، بیمارستان حکیم نیشابور مملو از مجروحان و کشته‌شدگان اعتراضات بود. شمار منتقل‌شدگان به بیش از سیصد نفر می‌رسید. پیکر بهار برای جلوگیری از مشکلات امنیتی احتمالی، در سردخانه با نام مستعار «زهرا اولادی» و با شماره ۲۸۷ ثبت شد. با وجود فضای امنیتی، مراسم خاک‌سپاری بهار در روستای شادمهرک، زادگاه پدری‌اش، برگزار شد. مردم در مراسم چهلم او نیز، با وجود ایست‌های بازرسی و کنترل‌های امنیتی، حضوری گسترده داشتند. مأموران حکومتی، مانع برگزاری مراسم زادروز بهار بر مزارش شدند. خانواده‌اش قصد داشتند در روز تولد او بر سر مزارش جمع شوند، اما اجازه‌ی حضور و تجمع در محل خاک‌سپاری را پیدا نکردند و ناچار شدند مراسم را در خانه و در اتاق شخصی او برگزار کنند. افراد ناشناس، حتی عکس بهار را که کنار مزارش قرار داشت، شکسته بودند. بهار دانش‌آموزی بود که در کنار درس‌خواندن، برای آینده‌ی شغلی‌اش نیز تلاش می‌کرد. او ۱۷ سال داشت و هنوز فرصت زیادی برای آموختن، کارکردن و ساختن زندگی پیش رو داشت. اما شامگاه ۱۹ دی، هنگامی که می‌کوشید از خیابان‌های ناامن دور شود و به خانه برگردد، به دست نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی کشته شد.