Abolfazl Babanejad Harikandeh

ابوالفضل بابانژاد، متولد ۱۴ آذر ۱۳۸۲، اهل روستای هریکنده از توابع بابل و تک‌فرزند خانواده بود. ۲۲ سال داشت، قدبلند و ورزیده بود، به باشگاه می‌رفت و ورزش بخش ثابتی از زندگی‌اش بود. به فوتبال هم علاقه داشت، مسابقات را دنبال می‌کرد و طرفدار استقلال بود. پس از پایان دبیرستان به سربازی رفت؛ دوره‌ای که خودش در استوری‌هایش بارها با همان نام قدیمی و عامیانه «اجباری» از آن یاد کرده بود. وقتی سربازی‌اش به پایان رسید، در استوری دیگری نوشت: «مالیات جوانی پرداخت شد.» سربازی را پشت سر گذاشته بود و حالا می‌توانست برای کار و زندگی آینده‌اش برنامه بریزد. ابوالفضل صفحه‌ای کاری برای طراحی و ساخت تابلوهای صوتی داشت و از طریق آن سفارش می‌گرفت. تابلوها را طراحی می‌کرد و روی آن‌ها بارکدی قرار می‌داد که با اسکن آن، آهنگ یا فیلم انتخابی مشتری پخش می‌شد. عید ۱۴۰۴ نیز برای خودش «عیدی متفاوتی» در نظر گرفته بود؛ کارت اهدای عضو گرفته بود تا در صورت مرگ، اعضای بدنش اهدا شود. نگاه ابوالفضل به اعتراضات و اتفاقات اجتماعی دست‌کم به سال ۱۴۰۱ برمی‌گشت. در جریان اعتراضات زن، زندگی، آزادی، تصاویر شماری از جان‌باختگان آن دوره، از جمله مهسا امینی، کیان پیرفلک، حمیدرضا روحی و ابوالفضل آدینه‌پور را در صفحه شخصی‌اش منتشر کرده بود. در یکی از استوری‌های تولدش نیز نوشته بود: «تولد امسال عجیب‌ترین تولد عمرمه. ولی آرزو می‌کنم سال بعد که شمع فوت می‌کنم، تو آزادی باشیم. جشن بعدیمون جشن آزادی باشه. هرکسی تو روز تولدش خیلی خوشحاله، ولی تو روزایی که خواهرامون و برادرامون رو داریم از دست می‌دیم، از خدا می‌خوام هرچی زودتر ما رو به هدفمون برسونه.» سه سال بعد، در ۱۸ دی ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات مردمی در بابل، ابوالفضل نیز به خیابان رفت. آن شب یکی از دوستان نزدیکش، سید محمد هاشمی، همراه او بود. در جریان سرکوب اعتراضات، هر دو هدف شلیک گلوله قرار گرفتند و جان باختند. پیکر ابوالفضل در گلزار شهدای روستای هریکنده به خاک سپرده شد و سید محمد نیز در همان آرامستان، در نزدیکی مزار او آرام گرفت؛ دو رفیقی که بخشی از روزهای نوجوانی و جوانی‌شان را در کنار هم گذرانده بودند و پس از آن شب، خانه ابدی‌شان نیز در کنار یکدیگر قرار گرفت. مراسم چهلم ابوالفضل با حضور جمعیت زیادی برگزار شد. طبل و سنج و دهل نواخته شد و رقص سوگ بخشی از مراسم بود. ماشین ابوالفضل را گل‌آرایی کرده و خنچه عقد و لباس دامادی برایش آورده بودند. برای مادرش که رابطه‌ای نزدیک با تنها پسرش داشت، جای خالی ابوالفضل در جزئی‌ترین لحظه‌های زندگی مانده است؛ از «مامانی» گفتن‌هایش تا انتظار عروسی‌ای که هیچ‌گاه نرسید. او در سوگ پسرش نوشت که هنوز فرصت نکرده بود برای عروسی‌اش «سنگ تمام بگذارد». خنچه و لباس دامادی‌ای که می‌توانست روزی برای جشن عروسی ابوالفضل آماده شود، در چهلم او کنار مزارش قرار گرفت.