Abolfazl Alipour

Psychology student at Azad University of Babol, killed by live ammunition from security forces during recent protests. His identity was confirmed through tattoos on his hand as his face was covered with cellophane when he was taken to the coroner's office.

ابوالفضل… بعضی نام‌ها را گلوله خاموش نمی‌کند؛ تنها از کوچه‌ای به کوچه‌ای دیگر می‌برد. از خیابان‌های شهر به حافظه مردم. از دفتر دانشگاه به دفتر تاریخ. ابوالفضل علیپور، فرزند محسن متولد ۱۳۸۳/۱۰/۱۳ جوانی از بابل، دانشجوی روان‌شناسی دانشگاه آزاد بابل بود. جوانی که روزگارش میان درس، کار و امید می‌گذشت. دوست داشت ارشد علوم سیاسی بخواند. چهار سال در یک فروشگاه فست‌فود کار می‌کرد. می‌گویند به مسائل اجتماعی و سرنوشت مردمش می‌اندیشید و آینده را نه چون تقدیری از پیش نوشته، که چون راهی می‌دید که باید برای ساختنش قدم برداشت. هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، بابل نیز چون بسیاری از شهرهای ایران شاهد خروش مردمانی بود که برای زندگی بهتر، برای کرامت و برای آینده‌ای روشن‌تر به خیابان آمده بودند. در میان آنان، ابوالفضل نیز حضور داشت؛ جوانی که هنوز فصل‌های نانوشته بسیاری در زندگی‌اش باقی مانده بود. اما گلوله، مجال ادامه آن فصل‌ها را نداد. خانواده‌اش تمام شب را به امید بازداشت، پشت درهای بسته دویدند در حالی که آن روز، شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی به بازو و قلبش، سینه جوانی را شکافت که به‌جای مرگ، سزاوار زندگی بود؛ به‌جای خاموشی، سزاوار سخن گفتن؛ و به‌جای خاک، سزاوار ساختن فردا. می‌گویند خانواده‌اش در پزشک قانونی، هنگام شناسایی پیکر، نتوانستند پیکرش را از روی چهره شناسایی کننند و از روی تتوی روی دستش هویت او را تشخیص دادند. مگر می‌توان فرزندی را تنها با چهره شناخت؟ فرزند را از صدایش می‌شناسند، از خنده‌هایش، از رؤیاهایی که در خانه به‌جا گذاشته، از جای خالی‌اش بر سر سفره. به خانواده‌اش حتی اجازه لمس پیکرش را ندادند و غریبانه به خاک سپرده شد. از آن روز، نام ابوالفضل از فهرست دانشجویان دانشگاهش به فهرست بلند جاویدنامان ایران پیوست؛ فهرستی که هر سطر آن، روایتی از امیدهای ناتمام و آرزوهای ربوده‌شده است. امروز ابوالفضل دیگر در کلاس‌های دانشگاه حضور ندارد؛ و بابل، هر بار که باران بر شالیزارهایش می‌بارد، شاید نام او را نیز زمزمه کند؛ نام جوانی که زندگی‌اش کوتاه شد، اما روایتش کوتاه نماند. جوانی که از میان مردم برخاست و به خاطره مشترک یک ملت بدل شد.