Erfan Gholipour

عرفان قلی‌پور، بیست‌وهشت ساله و اهل کمانگرکلای بابل بود. مکانیکی می‌کرد و بیشتر روزش در تعمیرگاه می‌گذشت. می‌خواست روزی مغازه و خانه‌ای برای خودش بخرد و زندگی‌اش را بسازد. عرفان دو برادر داشت و پسر دوم خانواده بود؛ به مادرش دلبستگی عمیقی داشت و واژهٔ «مادر» را روی جلوی گلویش، زیر چانه، خال‌کوبی کرده بود. عرفان طرفدار دوآتشهٔ استقلال بود. از مسابقه‌ها و بازیکنان تیم استوری می‌گذاشت، بیشتر لباس‌هایش آبی بود و حتی موتور آبی‌رنگی داشت. موسیقی و رقص را هم دوست داشت و در جمع خوش‌رو و پرانرژی بود. رفت‌وآمد با اقوام و دوستان برایش اهمیت داشت؛ با کسانی هم که تازه می‌دید، زود صمیمی می‌شد. دیگران مشکلات‌شان را با او راحت در میان می‌گذاشتند و عرفان هر کمکی از دستش برمی‌آمد انجام می‌داد. پس از جان‌باختنش معلوم شد که به بیماران و افراد بی‌بضاعت نیز کمک مالی می‌کرده است. عرفان برای معرفی تعمیرگاهش صفحه‌ای کاری در اینستاگرام داشت. آخرین پستی که در آن منتشر کرد، مربوط به ۸ ژانویه، روز فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای اعتراضات ۱۸ دی، بود. در تصویر، چهرهٔ اشک‌آلود محمدرضا شاه پهلوی دیده می‌شد و روی آن نوشته بودند: «این یه واقعیته...تا تو حلال نکنی، روز خوش نمی‌بینیم. بگذر از ما تا رنگ شادی ببینیم.» شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، عرفان در اعتراضات بابل حضور داشت. در خیابان شریعتی، نیروهای حکومتی پیاپی به سوی معترضان گاز اشک‌آور شلیک می‌کردند. یکی از پرتابه‌ها به دختری جوان اصابت کرد و حال او وخیم شد. عرفان به سویش دوید، کمکش کرد و او را از محل خطر دور کرد. آن دختر بعدها به دیدار خانوادهٔ عرفان رفت، ماجرای آن شب و شجاعت او را روایت کرد و از کاری که برای نجاتش کرده بود تشکر کرد. عرفان سپس در میان معترضان، مقابل کلانتری ۱۱ حضور داشت که یک گلولهٔ جنگی و ۱۳ ساچمه به او اصابت کرد و به‌شدت زخمی بر زمین افتاد. عرفان را به بیمارستان رساندند. او آن شب هوشیار بود و به پزشکان می‌گفت: «ولم کنید برم بزنمشون.» عرفان سه روز با زخم‌هایش در بیمارستان دوام آورد، اما جراحت‌ها مجال ندادند به خانه برگردد. او ۲۱ دی جان باخت؛ هرچند تاریخ ۱۸ دی بر سنگ مزارش ثبت شده است. پیکر عرفان را در آرامستان کمانگرکلای بابل به خاک سپردند. در هفتمش، جمعیت زیادی به آنجا آمدند؛ موسیقی پخش شد و مردم همراه خانواده‌اش عزاداری کردند. عکس‌های بزرگ او نیز روی بنرهای شهر و محله‌اش دیده می‌شد. مدتی بعد، دوستانی که علاقه‌اش به فوتبال و استقلال را خوب می‌شناختند، مسابقه‌ای به یادش برگزار کردند. برای چهلم عرفان هم جمعیت زیادی کنار مزارش جمع شدند. او ازدواج نکرده بود؛ آن روز برایش خنچهٔ عقد و طبق‌های عروسی آوردند و قند ساییدند. موتورش هم آنجا بود، با عکسی از عرفان که روی آن گذاشته بودند؛ همان موتوری که رنگش، مثل بیشتر لباس‌هایش، آبیِ استقلال بود. عرفان دوست داشت با دوستان و اقوامش رفت‌وآمد داشته باشد و در جمع‌شان باشد. حالا آن‌ها به دیدن او در آرامستان می‌روند. مادرش هر روز به مزارش سر می‌زند. در یکی از فیلم‌ها، جوانی کنار مزار گیتار می‌زند؛ مادر عرفان نشسته و گریه می‌کند و پدرش خم می‌شود تا عکس پسرش را روی سنگ ببوسد. دوستان و اقوام هنوز کنار هم جمع می‌شوند، اما جای عرفان در میانشان خالی است.