Ali Asghar Estakhr

برای علی استخر، عشق و زندگی هنوز در آغاز راه بود. جوانی ۲۵ ساله، خوش‌رو، باگذشت و بامعرفت؛ اهل مرودشت و ساکن اصفهان که در زمینه سیستم‌های صوتی خودرو فعالیت می‌کرد و صاحب مغازه‌ای بود. او میان خانواده، دوستان و آشنایان به مهربانی، اصالت و خوش‌قلبی شناخته می‌شد و آینده‌ای را پیش رو داشت که برای ساختنش تلاش کرده بود. شامگاه جمعه ۱۹ دی، هنگامی که از خانه خارج می‌شد، رو به مادرش کرد و گفت: «بیا آخرین آغوش را بهم بده.» جمله‌ای که آن لحظه برای هیچ‌کس معنای وداع نداشت، اما بعدها به آخرین خاطره مادر از فرزندش تبدیل شد. همان شب علی بازداشت شد و بنا بر گزارش‌ها تحت شکنجه و ضرب‌وشتم شدید قرار گرفت. خانواده پس از بی‌خبری و جست‌وجوهای فراوان، رد او را در بیمارستان گرفتند، اما به آنان گفته شد که علی توسط نیروهای امنیتی از آن‌جا ربوده شده است. ده روز بعد، انتظار و نگرانی خانواده به تلخ‌ترین شکل ممکن پایان یافت. پیکر علی را در حالی تحویل دادند که بر پیشانی او نشانه اصابت گلوله دیده می‌شد و خانواده از وجود خون تازه بر پیکرش سخن گفته‌اند. جوانی که ده روز پیش با امید و آرزو از خانه بیرون رفته بود، اکنون بی‌جان به آغوش خانواده بازمی‌گشت. خانواده می‌گویند نیروهای امنیتی با گروگان نگه داشتن پیکر و اعمال فشارهای مختلف تلاش کردند مانع برگزاری مراسم شوند. به آنان گفته شده بود که مراسم باید ساعت هفت صبح و تنها با حضور اعضای درجه یک خانواده برگزار شود. با این حال، جمعی از مردم، دوستان و نزدیکان علی در مراسم او حاضر شدند و اجازه ندادند این بدرقه در سکوت برگزار شود. علی قرار بود به‌زودی با دختری که عاشق یک‌دیگر بودند نامزد کند. خانواده‌اش اما تصمیم گرفتند اجازه ندهند رؤیای ناتمام او تنها با سوگ و سیاهی به یاد آورده شود. در مراسم چهلم آن‌ها به جای برگزاری مراسمی سراسر عزادارانه، آیینی شبیه عروسی برای او برپا کردند؛ وداعی تلخ با جوانی که فرصت رسیدن به آرزوهایش را نیافت. درهم‌آمیختن سوگ و عروسی، روایتی فراموش‌نشدنی از عشق، فقدان و آرزوهای ناتمام جاویدنام است. فشارها اما با تحویل پیکر پایان نیافت. فشارها برای وادار کردن خانواده به انجام اعتراف تلویزیونی و معرفی فرزندشان به عنوان «بسیجی» ادامه داشته است؛ خواسته‌ای که خانواده تاکنون در برابر آن مقاومت کرده‌اند. پیکر جاویدنام علی استخر در گلزار شهدای مرودشت، زادگاهش، به خاک سپرده شد. اما آن‌چه پس از او باقی مانده، تنها یاد جوانی نیست که زندگی‌اش ناتمام ماند؛ بلکه روایت خانواده‌ای است که در میان تهدیدها و فشارها، از حقیقت فرزندشان عقب ننشستند و اجازه ندادند نام و سرنوشت او آن‌گونه که دیگران می‌خواستند روایت شود.