Amir Ali Zarei

بعضی آدم‌ها زندگی را فقط زندگی نمی‌کنند؛ آن را می‌سازند، می‌آفرینند و به دیگران هم می‌آموزند. او از همین آدم‌ها بود؛ ترکیبی از قدرت، هنر و درک عمیق از انسان. نامش امیرعلی زارعی بود. ۳۵ سال داشت. متولد ۲۰ فروردین ۱۳۶۹ در تهران، ساکن مجیدیه. امیرعلی قهرمان تکواندو بود؛ سال‌ها روی تاتامی جنگیده بود، اما نه فقط برای مدال، بلکه برای ساختن. بعدها مربی شد و به کودکان، نوجوانان و بزرگسالان دفاع شخصی یاد می‌داد و اعتمادبه‌نفس می‌ساخت. از محبوب‌ترین مربیان باشگاه «کوهک» در محله رسالت تهران بود؛ با شیوه‌ای متفاوت که شاگردانش را نه فقط به یادگیری، بلکه به رشد علاقه‌مند می‌کرد. اما زندگی‌اش فقط به ورزش خلاصه نمی‌شد. مهندسی برق خوانده بود و فارغ‌التحصیل این رشته از دانشگاه Aydın Üniversitesi بود. در سال ۱۳۹۷ نیز با رتبه ۱۴ در کنکور کارشناسی ارشد هنر پذیرفته شد؛ پیوندی کم‌نظیر میان منطق و خلاقیت. در کنار این‌ها، با نوای «هنگ‌درام» صدا می‌ساخت؛ سازی که با دستانش جان می‌گرفت. نه‌تنها می‌نواخت، بلکه آموزش می‌داد و حتی تعمیر و بازسازی این ساز را هم انجام می‌داد. او برای آرامش دیگران هم تلاش می‌کرد. بسیاری او را با ویدیوهایش درباره مدیریت استرس، کنترل خشم، مدیتیشن و تمرکز می‌شناختند. ویدیوهایی که در آن‌ها از آرام ماندن در شرایط سخت و روزهای پرتنش، مثل دوران کنکور یا حتی دوران جنگ دوازده روزه حرف می‌زد. در کنار همه این‌ها، نگاهی مسئولانه به جامعه داشت. بر اساس آن‌چه خود در صفحه اینستاگرامش نوشته بود، هر ماه ۱۰ درصد از درآمدش را به امور خیریه اختصاص می‌داد و دیگران را نیز به این کار تشویق می‌کرد. ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، در محله مجیدیه تهران برای شرکت در اعتراضات به خیابان رفت ولی همه چیز ناگهان متوقف شد. زندگی امیرعلی در برابر چشمان خواهرش، با شلیک مستقیم نیروهای امنیتی پایان یافت و دستانی که ساز می‌نواختند و انسان‌ها را برای ایستادن قوی‌تر می‌کردند، برای همیشه از حرکت ایستادند. دانشجویان دانشگاه هنر در اسفند همان سال برایش یادبود گرفتند؛ سرود «سوگند به عاشقان ایران» را هم‌خوانی کردند و شعار «می‌کشم، می‌کشم، آن‌که برادرم را کشت» سر دادند. او فقط یک نام در میان آمارها نیست؛ روایتی است از انسانی که ساخت، آموخت، بخشید و حتی در سکوت، الهام‌بخش ماند.