Meysam Kazemi

میثم کاظمی از مردانی بود که دیگران در سخت‌ترین لحظات زندگی چشم‌انتظار رسیدنشان می‌ماندند. وقتی شعله‌ها زبانه می‌کشیدند و دود راه نفس را می‌بست، او به جایی قدم می‌گذاشت که دیگران برای نجات جانشان از آن می‌گریختند. پانزده سال از زندگی‌اش در آتش‌نشانی گذشت؛ سال‌هایی که در آن، نجات یک انسان می‌توانست ارزش به خطر انداختن جان خود را داشته باشد. میثم ورزشکار بود، روحیه‌ای جوانمرد داشت و مهربانی‌اش به حرف محدود نمی‌شد. از سال ۱۳۹۰ به آتش‌نشانی پیوسته بود و حتی پس از انتقال به بخش اداری، پیوندش با کار امداد و نجات از میان نرفت. در روزهای جنگ دوازده‌روزه نیز داوطلبانه به عملیات بازگشت. گویی در وجودش چیزی بود که نمی‌گذاشت هنگام خطر، آسودگی خود را بر جان دیگران ترجیح دهد. دی‌ماه ۱۴۰۴، ایران بوی دگرگونی می‌داد. پس از سال‌ها رنج و ایستادگی، امید به آزادی بار دیگر در خیابان‌ها جان گرفته بود. هم‌زمان با فراخوان شاهزاده‌ی رضا پهلوی برای روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، مردم در شهرهای مختلف به خیابان آمدند. نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی برای خاموش کردن این خیزش، با سلاح گرم، باتوم، قمه و چاقو به جان مردم افتادند. خیابان‌ها از صدای شلیک و فریاد مجروحانی پر شد که میان ازدحام و هراس، در انتظار رسیدن کمک بودند. در آن روزها، فرمان‌هایی برای جلوگیری از امدادرسانی صادر شده بود. آتش‌نشانانی که سال‌ها برای حفظ جان مردم آموزش دیده بودند، حالا با دستورهایی روبه‌رو بودند که آنان را از انجام ابتدایی‌ترین وظیفه‌ی انسانی‌شان بازمی‌داشت. گویی قرار بود حتی دست یاری نیز از مردمی که زیر ضربات سرکوب‌گران بر زمین افتاده بودند، دریغ شود. اما وجدان را نمی‌توان با فرمان خاموش کرد. میثم کاظمی آن شب لباس آتش‌نشانی را از تن درآورد و جامه‌ی شرافت و شجاعت پوشید. دیگر مسئله انجام وظیفه‌ای اداری نبود؛ در خیابان‌ها، انسان‌هایی زخمی بر زمین افتاده بودند، خانواده‌هایی در جست‌وجوی عزیزانشان بودند و کسانی برای نجات مجروحان، جان خود را به خطر می‌انداختند. میثم می‌دانست چه خطری در انتظار کسانی است که به یاری آنان می‌شتابند. با این همه، راهی را برگزید که سال‌ها پیش، با نخستین قدم‌هایش در حرفه‌ی آتش‌نشانی، معنای آن را آموخته بود. او کنار مردم ایستاد. در آن شب، شجاعت تنها در برابر شعله‌های آتش معنا نمی‌شد. شجاعت در دست‌هایی بود که برای بلند کردن مجروحی دراز می‌شد، در قدم‌هایی که با وجود صدای شلیک عقب نمی‌نشست و در انسان‌هایی که حاضر نبودند نجات جان دیگری را به اجازه‌ی صاحبان اسلحه وابسته کنند. میثم یکی از آنان بود. در پرند، نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی به مردی که برای یاری هم‌وطنانش آمده بود، امان ندادند. با باتوم به سرش ضربه زدند و سپس گلوله‌ای به گردنش شلیک کردند. مردی که سال‌ها با مرگ جنگیده و جان انسان‌ها را از میان شعله‌ها بیرون کشیده بود، این‌بار خود هدف کسانی قرار گرفت که سلاحشان را به سوی مردم گرفته بودند. بر سنگ مزار میثم، ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ به‌عنوان روز درگذشتش حک شده است؛ او را تنها بیست‌ویک روز پس از سی‌ونهمین سالروز تولدش، از زندگی گرفتند. پس از کشته‌شدن میثم، خانواده‌اش مقابل دوربین رسانه‌های حکومتی قرار گرفتند و نام او با عنوان شهید معرفی شد. اما هیچ تصویری که پس از مرگ از او ساخته شود، نمی‌تواند آنچه را در آخرین روز زندگی‌اش برگزید، از میان ببرد. میثم را نمی‌توان با عنوان‌هایی که دیگران بر نامش گذاشتند، شناخت؛ او پیش از آنکه کسی بخواهد داستان زندگی‌اش را به نام خود بنویسد، با آخرین انتخابش نشان داده بود که در کدام سوی این روزهای خونین ایستاده است. او در این انتخاب تنها نبود. در روزهای خونین دی‌ماه، نام آتش‌نشانان دیگری نیز در کنار نام میثم کاظمی ماند: حمید مهدوی، محمد گلی، محمد بیات، یوحنا میریادیاب، ناصر شیرازی کرامی، جواد طالبی، میلاد عطایی و حسین رادی؛ مردانی که نامشان یادآور مسئولیتی است که از مرز لباس و نشان فراتر می‌رود. آنان در روزهایی که مرگ در خیابان‌ها می‌دوید، برای حفظ جان دیگران ایستادند و خود از زندگی بازماندند. اکنون بر مزار میثم، تصویرش با لباس آتش‌نشانی دیده می‌شود؛ تصویری که یادآور پانزده سال شهامت، فداکاری و دستانی است که برای نجات جان انسان‌ها به سوی خطر دراز شده بودند. لباسی که روزگاری بر قامت او بود، امروز بر سنگ مزارش نقش بسته است؛ یادگار مردی که سال‌ها برای بازگرداندن عزیزان دیگران به آغوش خانواده‌هایشان کوشید، اما خود از آغوش عزیزانش ربوده شد. آتش‌نشانان دی‌ماه آن شب مأمور خاموش‌کردن حریق نبودند. آزمونی بزرگ‌تر پیش رویشان قرار داشت؛ آزمونی که نه به مهارتشان در مهار شعله‌ها، که به بزرگی قلب و استواری وجدانشان وابسته بود. آنان هرچه از نجات آموخته بودند، بی‌نیاز از لباس و نشان، به میان خیابان‌ها بردند و نثار هم‌وطنانشان کردند. میثم کاظمی و همراهانش در آن لحظه سرنوشت‌ساز، به وجدان خود وفادار ماندند و نامشان بر دیوار ایستگاه‌های آتش‌نشانی و در حافظه‌ی یک ملت ثبت شد. آتش روزی خاموش می‌شود، اما نام او هرگز.