Jaber Abdi

جابر، شهروند کُرد اهل روستای چشم‌سنگی از توابع اسلام‌آباد غرب، در ۲۸ دی‌ماه ۱۳۶۸ به دنیا آمد. او پس از پایان تحصیلاتش به شغل آزاد روی آورد و مانند بسیاری از مردم، زندگی عادی و روزمره‌اش را داشت. گاهی به طبیعت می‌رفت، سفر می‌کرد و در کنار خانواده و عزیزانش وقت می‌گذراند؛ لحظه‌های ساده و معمولی‌ای که بخشی از زندگی او بودند. تصاویر و ویدیوهای به‌جامانده از جابر، گوشه‌هایی از روحیه‌ی شاد و خوش‌مشرب او را نشان می‌دهند. در یکی از این ویدیوها، جابر در میان اعضای خانواده و بستگانش، در فضایی صمیمی و شاد، مشغول رقصیدن است. این تصاویر جابر را مردی نشان می‌دهند که می‌خندید، می‌رقصید، سفر می‌کرد و از بودن در کنار عزیزانش لذت می‌برد. اما هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، درست ده روز مانده به سی‌وشش‌سالگی جابر، زندگی او به پایان رسید. در آن روز، هم‌زمان با اعتراضات خیابانی در اسلام‌آباد غرب، جابر هدف تیراندازی قرار گرفت. بر اساس روایت‌های منتشرشده، یکی از گلوله‌ها به شانه‌ی او اصابت کرد و گلوله‌ی دیگری از پشت به او برخورد کرد. جابر بر اثر جراحات ناشی از این تیراندازی جان خود را از دست داد. پس از پیگیری‌های فراوان خانواده، پیکر جابر سرانجام روز یکشنبه، ۲۱ دی‌ماه، در زادگاهش به خاک سپرده شد. مراسم چهلم او نیز روز پنجشنبه، ۲۳ بهمن‌ماه، بر سر مزارش در روستای چشم‌سنگی برگزار شد. این مراسم با حضور گسترده‌ی مردم و برگزاری آیین سنتی چَمَری همراه بود و زنان نیز به‌صورت دسته‌جمعی بر سر مزار جابر به سوگواری پرداختند. پس از درگذشت جابر، اعضای خانواده‌اش بارها در فضای مجازی از دلتنگی و اندوه خود نوشتند. در میان نوشته‌های خواهرش، حسرت دیدن جابر در لباس دامادی نیز به چشم می‌خورد؛ حسرت روزی که به‌جای سوگواری برای برادرش، باید برای عروسی او آماده می‌شدند. او در یکی از نوشته‌هایش خطاب به جابر می‌نویسد: «دردت به جونم. تو الان وقت دومادیت بود، نه وقت پنجشنبه‌ی غریبانت. دردت به هر دو دیده‌ام، جابر، قلب من.» دوستان جابر نیز پس از کشته‌شدن او از اخلاق و رفتار او نوشته‌اند و از او به‌عنوان انسانی خوش‌رفتار و دوست‌داشتنی یاد کرده‌اند. یکی از دوستانش در سوگ او، با ناباوری از نبودنش می‌نویسد: «فکر اینکه دیگه نیستی، خودش قابل تحمل نیست. چطور تونستی ۳۵ سال زندگی کنی و هیچ‌کس رو ناراحت نکنی و هیچ‌کس حتی یک خاطره‌ی بد ازت نداشته باشه؟ روحت شاد، رفیق.» این نوشته‌ها تصویری از جابر در خاطر نزدیکانش به‌جا می‌گذارند؛ کسی که دوستانش پس از رفتنش، بیش از هر چیز از مهربانی و خاطره‌ی خوبی که از او داشتند سخن می‌گویند. با فرارسیدن نوروز، جای خالی جابر بار دیگر در نوشته‌های خواهرش پررنگ شد. او این‌بار از سفره‌ی هفت‌سینی نوشت که دیگر برایش رنگ و معنای گذشته را نداشت: «به جای هفت تا سین سفره‌ی عید من، عکس تو را با روبان مشکی گذاشته‌ام و این یعنی بی‌تو هیچ سالی نو نمی‌شود، چون جای خالیت به‌شدت در آن درد می‌کند.»