Setayesh Samadi

هفده‌سالگی، سن آرزوهای بزرگ است؛ روزهای پر از شور جوانی، امید، دوستی و رؤیاهایی که قرار است آرام‌آرام به واقعیت تبدیل شوند. سنی که باید میان کلاس‌های درس، تمرین‌های ورزشی، خنده‌های بی‌دغدغه و برنامه‌ریزی برای آینده سپری شود، هیچ‌کس در این سن، پایان را تصور نمی‌کند. ستایش صمدی، دانش‌آموز پایه یازدهم و اهل مشهد، با همان شوقی زندگی می‌کرد که در بسیاری از نوجوانان هم‌سن‌وسالش دیده می‌شود. خود را برای کنکور آماده می‌کرد، به ورزش علاقه داشت و ساعت‌های زیادی را در تمرین‌های ووشو و آکروجیم می‌گذراند. او آینده را با صبر، تلاش و پشتکار می‌ساخت. آینده‌ای که قرار بود حاصل سال‌ها کوشش باشد. شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، همه‌چیز در خیابان‌ الهیه مشهد برای ستایش تغییر کرد. خانواده او که اصالتاً اهل بندرعباس هستند، در آن روز در مسیر بازگشت به مشهد بودند. ستایش حدود ساعت ۲۰:۲۰ با مادرش تماس گرفت و گفت که قصد دارد همراه دوستش و مادر او از خانه خارج شود. تنها حدود بیست دقیقه بعد، در نزدیکی یکی از پاسگاه‌های منطقه الهیۀ مشهد، تیراندازی سرکوبگران حکومتی آغاز شد و ستایش هدف شلیک قرار گرفت؛ گلوله‌ها به ناحیه گلو و سینه او اصابت کردند. با وجود انتقال او به بیمارستان، تلاش‌ها برای نجاتش بی‌نتیجه ماند و ستایش در بامداد ۱۹ دی‌ماه جان خود را از دست داد. پس از جان‌باختن ستایش، بنا بر گزارش‌های منتشرشده، خانواده او نیز همچون بسیاری از خانواده‌های دادخواه با فشارها و تهدیدهایی روبه‌رو شدند. همچنین گزارش‌هایی از تلاش حکومت برای پنهان یا تحریف علت مرگ او منتشر شده است. ستایش هنوز راه زیادی برای رفتن داشت؛ اما مسیر او، مانند هزاران نوجوان و جوان ایرانی که فرصت ادامه دادن از آنان گرفته شد، ناگهان متوقف شد. با این حال، خواست، امید و فریادی که از دل این نسل برخاست، هرگز خاموش نخواهد شد.