Mehdi Rahimi Shamloo

مهدی رحیمی، متولد ۱ اردیبهشت ۱۳۷۲، جوانی بختیاری‌تبار و ساکن دزفول بود. او با وجود داشتن مدرک کارشناسی حسابداری، عشق واقعی‌اش را در ورزش یافته بود؛ به‌عنوان مربی بدنسازی فعالیت می‌کرد و برای امرار معاش، هم‌زمان شغل نگهبانی را نیز بر عهده داشت. در ماه‌های پایانی زندگی، خود را با جدیت برای مسابقات بدنسازی بهمن‌ماه آماده می‌کرد. مهدی در خانواده‌ای پرجمعیت، در میان سه برادر و یک خواهر، بزرگ شده بود. آن‌هایی که او را می‌شناختند، از او با عناوینی چون جوانی مهربان، بامرام، مسئولیت‌پذیر و آگاه به مسائل جامعه یاد می‌کنند. مادرش او را با محبت «روله، همه‌چیز خوب» صدا می‌زد؛ لقبی که در خانواده نشان از دلبستگی عمیق مادر و فرزند داشت. مهدی پسرخاله‌ی علی هاشمی بود، جوان دیگری که نامش در میان جان‌باختگان اعتراضات اندیمشک ثبت شده است. بنا بر روایت خانواده، هر دو در یک شب، ۱۹ دی‌ماه، جان باختند؛ علی در اندیمشک بر اثر اصابت سه گلوله، و مهدی در دزفول. کشته‌شدن دو پسرخاله در یک شب، ضربه‌ای سنگین بر بستگانشان وارد کرد؛ به‌گونه‌ای که دایی مهدی، پس از شنیدن خبر جان باختن هر دو نفر، بر اثر شوک شدید و ناگهانی این دو واقعه دچار سکته قلبی شد. مهدی پیش از رفتن به تجمعات، به برادر کوچک‌ترش گفته بود «من این بدن را برای شهادت در راه میهن آماده کرده‌ام». بر اساس روایت نزدیکان، در جریان تجمعات ۱۹ دی‌ماه در دزفول، تک‌تیراندازهایی که در بالای یک ساختمان نیمه‌کاره در چهارراه قاضی مستقر بودند، مهدی را هدف قرار دادند. سه گلوله به سر، پهلو و پای او اصابت کرد و جانش را گرفت. شاهدان گفته‌اند که نگهبان ساختمان نیز در همان واقعه با شلیک گلوله کشته شد. خبر جان باختن مهدی در روزهایی به خانواده رسید که خواهرش در پایان دوران بارداری بود و همین مساله بر نگرانی خانواده افزود. به گفته‌ی آنان، اجازه‌ی برگزاری مراسمی درخور برای او داده نشد و پیکرش شبانه به خاک سپرده شد. با این حال، خانواده‌ی مهدی با وجود فشارهای امنیتی، برای زنده نگه‌داشتن یادش تلاش کردند. در مراسم چهلم، پرچم درفش کاویانی را بر مزارش نهادند و مراسم سوگواری بختیاری، «کاگریو»، همراه با نوای نی برگزار شد. مادرش در آن مراسم، مچ‌بندهای ورزشی پسرش را به دست کرد و گفت که این کار نشانی از تداوم راه مهدی و آرمان آزادی‌خواهانه‌اش دارد. او فرزندش را «شهید راه آزادی، راه حق و میهن» خواند. برادر مهدی نیز در پیامی، از سختی‌های کار او یاد کرد؛ از شیفت‌های پی‌درپی و خواب‌های کوتاه میانشان گفت و برای او آرزوی آرامشی ابدی کرد. مهدی رحیمی در خاطر خانواده، دوستان و شاگردانش، جوانی ورزشکار، پرتلاش و مهربان باقی مانده است؛ کسی که زندگی کوتاهش را میان ورزش، کار سخت و دغدغه‌ی آینده‌ی سرزمینش گذراند.