Soheil Zilabi Rostamabadi

سهیل زیلابی، جوانی ۲۴ساله اهل یزدان‌شهر اصفهان، کمتر از یک سال از پایان خدمت سربازی‌اش می‌گذشت. به گفته یکی از آشنایان خانواده، مادرش به‌تنهایی و با سختی فراوان او و دو خواهرش را بزرگ کرده بود. سهیل برای کمک به مخارج خانه و سبک‌کردن بار مادرش، شغل شاگردی تشخیص رنگ را انتخاب کرده بود؛ کاری سخت و طاقت‌‌فرسا که او را از ساعت پنج بامداد تا پنج بعدازظهر مشغول می‌کرد. آن‌ها که او را می‌شناختند، از او با عنوان جوانی فوق‌العاده مهربان و دوست‌داشتنی یاد می‌کنند. سهیل نیز مانند بسیاری دیگر از هم‌وطنانش، در اعتراضات دی‌ماه به جمع معترضان پیوست. براساس اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال، در روز ۱۹ دی‌ماه، او در بلوار مطهری هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوب قرار گرفت و از ناحیه سر زخمی شد. او را به بیمارستان فاطمه‌الزهرا در یزدان‌شهر منتقل کردند، اما در همان بیمارستان جان باخت. خانواده‌ که در پی فرزندشان بودند، به امید یافتن او در حالی که تنها زخمی شده، تخت‌به‌تخت بیمارستان را جست‌وجو کردند، تا سرانجام از مرگ او باخبر شدند. یکی از بستگان سهیل می‌گوید در ابتدا نیروهای امنیتی تنها لباس‌های خونین او را تحویل خانواده دادند و به آن‌ها گفتند برای تحویل‌گرفتن پیکر فرزندشان باید به قبرستان باغ رضوان اصفهان مراجعه کنند. خانواده سه روز پیاپی به باغ رضوان رفت‌وآمد کردند، تا سرانجام پنج روز پس از مرگ او، پیکر سهیل به خانواده‌اش تحویل داده شد. مراسم خاک‌سپاری او در آرامستان صالح‌آباد یزدان‌شهر و با تدابیر امنیتی شدید برگزار شد و تنها چند نفر از اعضای نزدیک خانواده اجازه یافتند برای خداحافظی با او حضور داشته باشند. به خانواده گفته بودند: بی‌صدا خاک کنید، اگر صدایتان دربیاید جنازه را از خاک بیرون می‌کشیم. اما در مراسم چهلم او، برخلاف تشییع و خاک‌سپاری، جمعیت بسیاری از مردم حضور یافتند تا همراه با خانواده سهیل، یاد او را گرامی بدارند. در این مراسم، حاضران دست می‌زدند و زنان به رقص سنتی می‌پرداختند، در حالی که تصویر سهیل، به‌عنوان نمادی از جوانی جان‌باخته در این راه، در میان جمع حضور داشت. نام سهیل زیلابی اکنون در کنار نام بسیاری دیگر از جوانانی نشسته که در اعتراضات دی‌ماه، زندگی خود را از دست دادند؛ جوانی که هر روز از سپیده‌دم تا غروب برای تأمین معاش خانواده‌اش کار می‌کرد، اما در نهایت جانش را در خیابان و در میان جمعیت معترض از دست داد. سرنوشت او و خانواده‌اش، از لحظه جست‌وجوی نومیدانه در بیمارستان‌ها تا تحویل‌نگرفتن پیکرش برای روزها و برگزاری خاک‌سپاری در سکوت اجباری، تصویری است از رنجی که بسیاری از خانواده‌های جان‌باختگان این اعتراضات با آن روبه‌رو شدند. اما حضور گسترده مردم در مراسم چهلم او، به‌رغم فضای امنیتی حاکم، نشان داد که یاد او و همه کسانی که در این راه جان باختند، در میان مردم زنده مانده است.