Javad Zarei

جواد زارعی، ۲۴ ساله، اهل مرودشت بود؛ شهری که در دامنه‌ی تخت‌جمشید و در همسایگی پاسارگاد نفس می‌کشد، همان مکانی که بیش از دو هزار و پانصد سال پیش، کوروش بزرگ نخستین بار احترام به انسان را در سنگ‌نوشته‌ای جاودانه کرد. جواد، فرزند همین دیار، همان روحیه‌ای را در خود داشت که کوروش بر آن سنگ حک کرده بود. او هم برای بیان خواسته‌هایی که حق خود و دیگر مردم کشورش می‌دانست، به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، با میلیون‌ها نفر از مردم ایران همگام شد، غافل از این‌که ضحاک زمان کمر به کشتن جوانان ایران بسته بود. او در ۱۸ دی‌ماه، هنگامی که به همراه بقیه‌ی دلیر مردان شهر پارسه (مرودشت)، شهری که نامش یادآور شکوه و خرد نیاکانش است، به خیابان آمده بود، هدف شلیک جنگی قرار گرفت و تیر به پای او اصابت کرد؛ ولی متأسفانه به دلیل ترس از نیروهای سرکوب، از رفتن به بیمارستان امتناع کرد. روز بعد، ۱۹ دی‌ماه، به علت نبود امکانات پزشکی، در خانه جانش را از دست داد. خانواده سه روز پیکر تازه‌دامادشان را در خانه نگه داشتند، از ترس این‌که مأموران سرکوب جمهوری اسلامی پیکرش را تحویل ندهند. بعد از سه روز، تحت تدابیر شدید امنیتی، او در گلزار شهدا مرودشت به خاک سپرده شد؛ در حالی که تازه‌عروسی در غم همسرش برای همیشه عزادار می‌ماند. مراسم چهلمش با حضور خانواده و تعداد زیادی از مردم که برای گرامی‌داشت یادش دور هم جمع شده بودند برگزار شد، در حالی که لباس دامادی‌ای که مدت کوتاهی از پوشیدنش در مراسم عروسی نگذشته بود، بیشتر خودنمایی می‌کرد. مردم با دست‌زدن، رقص و آهنگ محلی، یاد او را گرامی داشتند؛ جوانی که در همان سرزمینی خاموش شد که روزگاری منشور آزادی انسان از دل آن برخاسته بود. مرودشت هزاران سال است که فرزندانش را در آغوش می‌گیرد و هزاران سال است که در سکوتش حرفی برای گفتن دارد. کوروش در همین دیار فرمان داد که هیچ‌کس نباید به‌خاطر خواستن آزادی مجازات شود؛ جواد برای همان خواسته، جان باخت. شاید فاصله‌ی این دو روایت تنها دو هزار و پانصد سال باشد، اما آن‌چه پابرجا مانده، این سرزمین است و مردمی که هنوز، چه در جشن و چه در عزا، ترانه‌ی آزادگی می‌خوانند. لباس دامادی‌اش در کمد ماند، اما آرزویی که برایش قدم به خیابان گذاشت، همچنان در کوچه‌های همین شهر جریان دارد.