Mohammad Mehdi (Shahram) Zare

نام شناسنامه‌ای او محمدمهدی بود، اما همه او را شهرام صدا می‌زدند. همان‌گونه که از نامش برمی‌آمد، انسانی آرام، مهربان و خوش‌اخلاق بود. آن‌قدر خونگرم و صمیمی بود که در دوران سربازی، هم‌خدمتی‌هایش او را «شهرام شیرازی» صدا می‌کردند. شهرام بیش از هر چیز به خانواده‌اش عشق می‌ورزید. برای سه فرزندش پدری دلسوز و مهربان بود؛ با آن‌ها وقت می‌گذراند و در جشن‌ها و دورهمی‌های خانوادگی، با رقص و شادی لحظه‌هایی سرشار از عشق و زندگی می‌آفرید. آن روزهای خوش، برای خانواده‌اش خاطراتی فراموش‌نشدنی بودند و همه آرزو داشتند این شادی سال‌های سال ادامه داشته باشد. اما سرنوشت شهرام زارع (محمدمهدی زارع)، همچون زندگی بسیاری از خانواده‌های ایرانی، پس از روزهای خونین ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ دگرگون شد. شادی جای خود را به اندوهی عمیق داد و زندگی خانواده‌اش برای همیشه رنگ دیگری گرفت. در پی فراخوان برای تجمع‌های ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، شهرام نیز برای همراهی با معترضان به خیابان آمد. بر اساس روایت‌هایی که از حاضران آن شب در مرودشت منتشر شده است، او هنگام حضور در خودروی شخصی‌اش هدف شلیک نیروهای سرکوب قرار گرفت و بر اثر شدت جراحات، سحرگاه ۱۹ دی‌ماه جان خود را از دست داد. مراسم چهلم او به صحنه‌ای از همدلی مردم مرودشت تبدیل شد. جمعیت حاضر با فریادهای «برا، برا» ــ که در گویش شیرازی به معنای «برادر» است ــ یاد او را گرامی داشتند. آیین دف و سنج‌زنی، گل‌افشانی و سر دادن شعار «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» از سوی خانواده، دوستان و مردم، فضای مراسم را آکنده از اندوه و احترام کرده بود. همچنین ویدیوهایی از این مراسم، که در آن مردم تصویر شهرام را بر دوش می‌گرداندند و با هلهله و کل‌کشیدن یادش را زنده نگه می‌داشتند، به‌طور گسترده در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد. شهرام، همان‌گونه که معنای نامش یادآور شکوه و سربلندی است، نامی ماندگار از خود بر جای گذاشت. یاد او تنها در دل فرزندان و خانواده‌اش زنده نماند، بلکه در میان بسیاری از ایرانیان نیز به‌عنوان یکی از جاویدنام‌های دی‌ماه ۱۴۰۴ گرامی داشته می‌شود. برای مردم مرودشت، او یادآور جوانمردی و ایستادگی است؛ نامی که در حافظه جمعی این شهر و در یاد بسیاری از ایرانیان جاودان مانده است.