Siavash Mahmoudi

Killed during protests in Dey month 1404, buried in section 327 of Behesht-e Zahra cemetery. His mother Leila Mahdavi describes the cemetery section as now filled with tulips and surrounded by many young people who were killed during the protests.

سیاوش محمودی در تاریخ ۱۸ دی ۱۳۸۴ در شهر تهران به دنیا آمد. او به دلیل این‌که پدر و مادرش از یک‌دیگر جدا شده بودند، تحت سرپرستی مادرش بود. سیاوش به ورزش فوتبال علاقه داشت و از کودکی به صورت مستمر و حرفه‌ای این ورزش را دنبال کرد و به تیم ملی نونهالان دعوت شده بود، خانم لیلا مهدوی مادر سیاوش می‌گوید فرزندش «پر از شوق زندگی» بود و برای زندگی‌اش برنامه داشت. او می‌گوید سیاوش بعد از مدرسه سریع به خانه می‌آمد تا نهار بخورد و سرکار برود تا در مخارج زندگی به مادر کمک کند. اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱ ایران از روز ۲۵ شهریور ماه، به دنبال انتشار خبر مرگ ژینا (مهسا) امینی، دختر ۲۲ ساله اهل کردستان آغاز شد. سیاوش محمودی در شب ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ به همراه دوستش به بیرون رفت و به مادرش گفت به خانه برمی‌گردد. پس از آن‌که خانم لیلا مهدوی به دلیل خاموش بودن تلفن همراه سیاوش نتوانست با او تماس بگیرد نگران شد و به خیابان رفت تا او را پیدا کند. در شب ۳۰ شهریور خیابان‌های نازی‌آباد مملو بود از معترضان و نیروهای بسیجی مسلح که پرچم زردرنگ ثارالله همراه داشتند. به گفته خانم مهدوی، ماموران امنیتی خیابان‌ها را بسته بودند و همه جا پر از دود گاز اشک‌آور بود. او با حالت نگران به سمت یک مرد بسیجی رفت، دستانش را بالا گرفت و گفت دنبال فرزندش می‌گردد. مامور بسیجی با باتوم به او ضربه زد و به گوشه خیابان انداخت. خانم مهدوی به کلانتری منطقه مراجعه کرد و در نهایت پس از پنج ساعت جست‌وجو با مراجعه به بیمارستان کاشانی تهران، کادر درمان به او گفتند یک پسر «مجهول‌الهویه» را آوردند که فوت کرده است و اجازه ندارند او را به خانم مهدوی نشان دهند. بعد از اصرار و بی‌قراری خانم مهدوی مسئولان بیمارستان کارت بانکی همراه فرد کشته شده را بررسی کردند و متوجه شدند قربانی آقای سیاوش محمودی است. خانم مهدوی به دلیل نگرانی از اینکه پیکر فرزندش را بدون اطلاع از بیمارستان خارج کرده و دفن کنند تا صبح در بیمارستان ماند و پس از شروع ساعت اداری برای شناسایی مقتول او را به سردخانه بیمارستان بردند. او اولین مواجهه با جسد فرزندش را این‌گونه روایت کرد: «کشو سردخونه باز شد، کاور رو باز کردم. سیاوش من با فرق غرق خون با چشمان نیمه‌باز. زانو زدم، دستم رو زیر سرت گذاشتم و فریاد می‌زدم. دستم رو زیر سرت گذاشتم که بوست کنم دستم پر از خون شد.» پیکر سیاوش در تاریخ ۱ مهر ۱۴۰۱ پس از بررسی اولیه پزشکی قانونی و از اخذ تعهد کتبی خانواده مبنی بر اینکه «از کسی شکایتی ندارند» تحویل داده شد.