Hossein Heydari

من حسین حیدری هستم؛ مردی از تهران، پدری که خانواده‌اش را دوست داشت و از خندیدن و شادی کردن لذت می‌برد. کسانی که مرا می‌شناختند، بیشتر با لبخند و روحیه‌ی شادم به یادم می‌آورند. فوتبال را دوست داشتم و طرفدار استقلال بودم. رنگ آبی برایم رنگی آشنا و دوست‌داشتنی بود؛ رنگ تیمی که بازی‌هایش را دنبال می‌کردم و به آن علاقه داشتم. دختری داشتم که بودنش بخش مهمی از زندگی‌ام بود. سال گذشته برای تولدم یک جفت پوتین به من هدیه داده بود. هدیه‌ای که شاید در ظاهر ساده به نظر می‌رسید، اما برای من یادگاری از محبت او بود. آن پوتین‌ها را می‌پوشیدم، بی‌آنکه بدانم روزی قرار است نشانه‌ای برای پیدا کردن پیکرم شوند. زندگی من هم مانند بسیاری از مردم ایران با دغدغه‌های روزمره همراه بود. در شهری زندگی می‌کردم که مردمش با مشکلات اقتصادی، محدودیت‌ها و نگرانی از آینده روبه‌رو بودند. نمی‌توانستم نسبت به آنچه بر سر کشورم می‌گذشت بی‌تفاوت بمانم. دی‌ماه ۱۴۰۴، اعتراضات سراسری ایران گسترش یافت. مردم در شهرهای مختلف به خیابان آمدند و خواسته‌های اقتصادی و سیاسی خود را مطرح کردند. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور مردم در خیابان‌ها، تهران نیز شاهد تجمعات گسترده‌ای شد؛ اعتراضاتی که با عنوان انقلاب شیر و خورشید شناخته می‌شود. من هم تصمیم گرفته بودم در اعتراضات شرکت کنم. می‌خواستم صدایم شنیده شود و در کنار مردمی باشم که برای تغییر شرایط زندگی‌شان به خیابان آمده بودند. پیش از حضور در اعتراضات، در پیامی نوشته بودم: «جای همه‌تون کف خیابونه؛ هر شب تا رسیدن به آزادی، یه لحظه هم نمی‌نشینیم.» این حرف را نوشته بودم، چون باور داشتم سکوت کردن نمی‌تواند پاسخ همه آنچه بر مردم گذشته باشد. پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، برابر با ۸ ژانویه ۲۰۲۶، به میدان هفت‌حوض تهران رفتم. آن شب، خیابان‌های نارمک شاهد حضور معترضانی بود که شعار می‌دادند و خواسته‌هایشان را فریاد می‌زدند. در اطراف میدان، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی مستقر شده بودند و فضای شهر با تیراندازی و سرکوب همراه شد. در جریان همان اعتراضات، از پشت سر هدف گلوله جنگی قرار گرفتم. گلوله‌ها به پشت سر و پهلویم اصابت کردند و به‌شدت مجروح شدم. من با دست‌های خالی در خیابان حضور داشتم، اما نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی با سلاح جنگی به سوی معترضان شلیک می‌کردند. پس از مجروح شدنم، مرا به بیمارستان منتقل کردند. خانواده‌ام که از سرنوشتم بی‌خبر بودند، با تلفن همراهم تماس گرفتند و فهمیدند که به بیمارستان برده شده‌ام. جست‌وجو برای پیدا کردنم آغاز شد، اما پیدا کردن من در میان آن همه مجروح و جان‌باخته آسان نبود. آن شب بیمارستان الغدیر تهران با شمار زیادی از مجروحان و پیکرهای کشته‌شدگان روبه‌رو شده بود. ظرفیت سردخانه پاسخگوی شمار جان‌باختگان نبود و پیکرهای بسیاری را در راهروها و حیاط پشتی بیمارستان قرار داده بودند. پیکر من نیز در حیاط پشتی بیمارستان، میان پیکرهای دیگر و پیچیده در پتویی آبی قرار داشت. خانواده‌ام پس از جست‌وجوی بسیار سرانجام مرا پیدا کردند. اما آنچه باعث شد مرا بشناسند، صورتم نبود. پوتین‌هایم بود، همان پوتین‌هایی که دخترم سال گذشته برای تولدم خریده بود. هدیه‌ای که روزی با شادی و محبت به من داده شده بود، حالا در میان پیکرهای بی‌جان، نشانه شناسایی پدرش شده بود. تنها دو روز تا تولدم باقی مانده بود. قرار بود روز دیگری از زندگی‌ام آغاز شود، اما خانواده‌ام به‌جای آماده شدن برای تولدم، در جست‌وجوی پیکرم بودند. پس از پیدا شدنم، خانواده برای تحویل پیکر با فشارهای امنیتی روبه‌رو شدند. سرانجام روز ۲۲ دی ۱۴۰۴، پیکرم را تحویل گرفتند و مراسم خاک‌سپاری در شرایط امنیتی برگزار شد. در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شدم. برای نزدیکانم، از من خاطراتی باقی ماند که تنها به آخرین شب زندگی‌ام محدود نمی‌شد؛ خنده‌هایم، علاقه‌ام به فوتبال، رنگ آبی و روزهایی که در کنار خانواده گذرانده بودم. من حسین حیدری هستم.