Hadi Mehramiz

هادی مهرآمیز، جوان اهل مشهد، در هجدهم دی‌ 1404، در منطقهٔ احمدآباد مشهد، در دل خیزش سراسری مردم علیه استبداد، با شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر جان باخت. او یکی از هزاران جوانی بود که با دستان خالی و قلبی پر از امید به خیابان آمد تا فریاد آزادی سر دهد. آن شب، خیابان‌های مشهد غرق در خون بود. اعتراضات به اوج خود رسیده بود. صدای مردم که سال‌ها در سینه خفه شده بود، حالا مثل طوفانی سهمگین به خیابان‌ها ریخته بود. هادی در میان این موج عظیم ایستاده بود؛ نه مسلح، نه مهاجم، فقط یک جوان معترض با چشمانی پر از…

هادی مهرآمیز، جوان اهل مشهد، در هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، در منطقهٔ احمدآباد مشهد، در دل خیزش سراسری مردم علیه استبداد، با شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر جان باخت. او یکی از هزاران جوانی بود که با دستان خالی و قلبی پر از امید به خیابان آمد تا فریاد آزادی سر دهد. آن شب، خیابان‌های مشهد غرق در خون بود. اعتراضات به اوج خود رسیده بود. صدای مردم که سال‌ها در سینه خفه شده بود، حالا مثل طوفانی سهمگین به خیابان‌ها ریخته بود. هادی در میان این موج عظیم ایستاده بود؛ نه مسلح، نه مهاجم، فقط یک جوان معترض با چشمانی پر از آرزوی فردایی بهتر. اما نیروهای سرکوبگر خامنه‌ای، بدون هیچ تردیدی، مستقیم به سمت او شلیک کردند. گلوله‌ای که زندگی‌اش را در همان لحظه قطع کرد و او را به یکی از نمادهای جنایت هولناک آن شب تبدیل کرد. هادی مهرآمیز، جوانی پر از شور و زندگی، وسط خیابان احمدآباد جان باخت. جایی که باید صدای خنده و امید جوانان باشد، به میدان مرگ تبدیل شد. او بی‌دفاع بود، مثل هزاران قربانی دیگر که در آن شب خونین، قربانی وحشت رژیم شدند. خیابان‌ها پر بود از خون جوانانی مثل هادی که فقط جرم‌شان خواستن آزادی بود. اما مرگ هادی پایان راه نبود. او حالا جاویدنام راه آزادی است که او و هزاران هم‌نسلش آغاز کردند، همچنان ادامه دارد. فریاد او در هر خیابانی که مردم علیه استبداد بلند می‌شوند، طنین‌انداز است. خون هادی و دیگر جان‌باختگان، بذرهایی است که در دل این سرزمین کاشته شده و روزی به درختی تناور از آزادی تبدیل خواهد شد. این حکومتی است که برای ماندن بر قدرت، جوانان این ملت را یکی پس از دیگری با گلوله می‌کشد. اما هر گلوله‌ای که شلیک می‌کنند، هزاران صدای جدید بیدار می‌شود. هادی مهرآمیز نماد آن جوانی است که با وجود جسم خسته، روحش هرگز تسلیم نشد. جاویدنام هادی مهرآمیز؛ راه آزادی ادامه دارد تا روز پیروزی و رهایی. نام او را فراموش نکنیم. او در خون غلتید، اما آرمانش زنده ماند و خواهد ماند تا روز آزادی.