Ali Azadfar

Originally from Rayen but lived alone in Kerman since childhood, had no parents and lived without family for years. Killed by regime suppressors during the national uprising on 18-19 Dey. His body remained in the forensic medical center's morgue for 40 days until his employer finally inquired about him.

من علی آزادفر هستم؛ جوانی از راین کرمان، از همان آدم‌هایی که زندگی خیلی زود وادارشان می‌کند روی پای خودشان بایستند. پدرم را در کودکی از دست دادم. پس از ازدواج دوباره مادرم، شرایط زندگی‌ام تغییر کرد و بخش بزرگی از سال‌های بعد را دور از خانواده گذراندم. زندگی آسانی نداشتم، اما یاد گرفتم برای تأمین نیازهایم کار کنم و به تلاش خودم تکیه داشته باشم. از راین راهی تهران شدم و کارگری کردم. بیشتر روزهایم میان کار و خستگی می‌گذشت. درآمد زیادی نداشتم و آنچه به دست می‌آوردم، حاصل ساعت‌ها زحمت بود. می‌خواستم پس‌اندازی جمع کنم، وسیله نقلیه‌ای برای خودم بخرم و زندگی مستقلی بسازم. آرزوهایم دور از دسترس به نظر نمی‌رسیدند. می‌خواستم بتوانم بدون نگرانی همیشگی از هزینه‌های زندگی، برای آینده‌ام برنامه داشته باشم. برای رسیدن به همین خواسته‌های معمولی کار می‌کردم و امیدوار بودم روزی شرایط بهتری پیدا کنم. دی‌ماه ۱۴۰۴، اعتراضات سراسری ایران گسترش یافت. مردم در شهرهای مختلف علیه مشکلات اقتصادی، محدودیت آزادی‌ها و سرکوب به خیابان آمدند. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، تجمعات گسترده‌ای در جریان خیزشی برگزار شد که با عنوان انقلاب شیر و خورشید نیز شناخته می‌شود. من هم از شرایط زندگی و آینده‌ای که پیش رویم بود ناراضی بودم. پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، برابر با ۸ ژانویه ۲۰۲۶، در جریان اعتراضات منطقه سلسبیل تهران حضور داشتم. آن شب، نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی با استفاده از سلاح جنگی به معترضان شلیک کردند. من نیز هدف قرار گرفتم و دیگر به محل زندگی و کارم بازنگشتم. اما آنچه پس از آن بر سر پیکرم آمد، پرسش‌های دردناک دیگری بر جای گذاشت. در روایت‌هایی که درباره آخرین لحظات زندگی‌ام منتشر شده، از قرار گرفتنم در کیسه مخصوص حمل اجساد در حالی سخن گفته‌اند که هنوز زنده و مجروح بودم. از سوراخی روی کیسه حمل پیکرم و زخمی در بدنم، درست در زیر محل آن سوراخ، نیز گفته شده است؛ دو نشانه‌ای که این احتمال هولناک را مطرح کرده‌اند که پس از قرار گرفتن در کیسه، بار دیگر هدف شلیک قرار گرفته باشم. اینکه دقیقاً چه زمانی آن زخم ایجاد شد و آیا هنگام شلیک احتمالی هنوز زنده بودم، روشن نشده است. اما همین پرسش، بخشی از حقیقتی است که درباره مرگ من نیازمند بررسی و پاسخ‌گویی است. پس از آن شب، دیگر خبری از من نبود. زندگی مستقلی داشتم و دوری از خانواده باعث شد ناپدید شدنم دیرتر پیگیری شود. روزها گذشت و من به محل کارم بازنگشتم. همکارانم که به حضورم عادت داشتند، از غیبت طولانی‌ام نگران شدند. جست‌وجو برای پیدا کردنم آغاز شد. سرانجام رد مرا در پزشکی قانونی پیدا کردند. نزدیک به چهل روز از کشته شدنم گذشته بود. پیکرم در سردخانه مانده بود، بی‌آنکه هویتم شناسایی شده و خانواده‌ام از سرنوشتم آگاه شده باشند. چهل روز، نام من در میان پیکرهای جان‌باختگان ناشناس مانده بود؛ در حالی که پیش از آن، هر روز برای ساختن آینده‌ای بهتر کار می‌کردم. سرانجام پیکرم شناسایی شد و به زادگاهم، راین کرمان، بازگشت. در آرامستان راین به خاک سپرده شدم. زندگی‌ام با کار و تنهایی‌های بسیاری گذشته بود و بدرقه‌ام نیز ساده و کم‌جمعیت بود. اما پس از انتشار نام و سرگذشتم، کسانی که هرگز مرا از نزدیک ندیده بودند، از زندگی و سرنوشتم نوشتند. دوستان و همدردانم از این گفتند که نباید نامم در سکوت فراموش شود. مردمی که مرا نمی‌شناختند، از جوانی یاد کردند که سال‌ها کار کرده بود و برای رسیدن به ابتدایی‌ترین خواسته‌های زندگی تلاش داشت. من علی آزادفر هستم.