Mansour Pourrokni

During the protests on Friday night, January 9, 2026 in Dezful, special forces killed Mansour Pourrakani. According to reports, the suppressors shot Mansour in the leg from a distance at the "Judge's Crossroads" and then killed him by shooting him in the heart with a live bullet. Mansour's family was forced to pay 700 million tomans in "shooting fees" to receive the body and hold a funeral ceremony.

منصور پوررکنی، ۵۴ ساله، اهل و ساکن دزفول بود. دیپلم داشت و صاحب کارگاه تولید در و شیشهٔ دوجداره بود. متأهل بود و دو دختر داشت. معاشرت با منصور آسان بود؛ مردی دلسوز که زود با دیگران گرم می‌گرفت و رفیق می‌شد. دوستانش از سن‌وسال‌های مختلف بودند و با بزرگ‌تر و کوچک‌تر از خودش به یک اندازه صمیمی بود. در کنار کار و خانواده، دیدار دوستان و گشت‌وگذار در طبیعت هم بخشی از زندگی‌اش بود. کوهنوردی و ماهی‌گیری را بسیار دوست داشت و با علاقه راهی کوه و طبیعت می‌شد. در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای روزهای ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴، دزفول نیز همراه با شهرهای دیگر ایران شاهد حضور گستردهٔ معترضان در خیابان‌ها بود. عصر ۱۹ دی، نیروهای مسلح در خیابان‌های شهر مستقر شدند و تک‌تیراندازها بر فراز ساختمان‌ها موضع گرفتند. با تجمع مردم، تیراندازی مستقیم به سوی آن‌ها آغاز شد؛ هم از پشت‌بام‌ها و هم از داخل خیابان‌ها. عصر همان روز، منصور در خیابان امام خمینی دزفول در اعتراضات حضور داشت که تک‌تیراندازی به سویش شلیک کرد. گلولهٔ نخست به پایش خورد و او را به زمین انداخت. با همان پای زخمی از جا بلند شد و خواست از آنجا دور شود، اما دو گلولهٔ دیگر به پهلویش اصابت کرد. این بار بر زمین افتاد و دیگر نتوانست برخیزد. چند نفر او را به گوشه‌ای امن منتقل کردند و کوشیدند خون‌ریزی‌اش را بند بیاورند و نجاتش دهند، اما نتوانستند. منصور حدود بیست دقیقه پس از تیر خوردن جان باخت. وقتی آمبولانس رسید، دیگر زنده نبود. پیکرش را از محل بردند، بی‌آنکه بگویند او را کجا می‌برند. خانواده نمی‌دانستند پیکر منصور به کجا منتقل شده است. سرانجام با پیگیری بسیار فهمیدند او را برای کالبدشکافی به اهواز برده‌اند. دو روز بعد، نیروهای امنیتی تماس گرفتند و گفتند زمان و محل خاک‌سپاری را خودشان تعیین می‌کنند. فقط ده نفر اجازهٔ حضور داشتند و ورود زنان و کودکان ممنوع بود. همسر و دو دختر منصور نمی‌توانستند در خاک‌سپاری او شرکت کنند؛ حتی به مادرش هم اجازه ندادند برای وداع با پسرش بیاید. به خانواده گفته بودند هیچ مراسمی برگزار نکنند؛ نه در مسجد و نه بر سر مزار. محل دفن را هم نیروهای امنیتی مشخص کرده بودند، اما خانواده می‌خواستند منصور را در مزار پدرش به خاک بسپارند؛ پدری که سال‌ها پیش از دنیا رفته بود. بارها پیگیری کردند و از آشنایان کمک گرفتند تا سرانجام توانستند محل دفن را تغییر دهند. برای همین خواسته‌ی کوچک هم ناچار بودند موافقت نیروهای امنیتی را بگیرند. قرار بود خاک‌سپاری ساعت دو بامداد انجام شود، اما نیروهای امنیتی ساعت یازده‌ونیم شب تماس گرفتند و گفتند: ساعت دوازده در محل حاضر باشند. زمان دفن را دو ساعت جلو انداخته بودند و خانواده فقط نیم ساعت فرصت داشتند خود را به آنجا برسانند. نیروهای امنیتی خودشان پیکر منصور را به خاک سپردند. تنها در آخرین لحظه، پیش از آنکه روی پیکرش خاک بریزند، اجازه دادند حاضران چهره‌اش را از نزدیک ببینند و با او خداحافظی کنند. منصور در مزار پدرش به خاک سپرده شد. مادرش سال‌ها پیش کنار همین مزار با همسرش خداحافظی کرده بود؛ این بار پسرش را آنجا دفن می‌کردند و او حتی اجازه نداشت کنار همان مزار بایستد و برای پسرش سوگواری کند.