Amir Ali Yahyaei

امیرعلی یحیایی… یه پسر شونزده‌ساله بود که همه‌چیزش حساب‌وکتاب داشت. از اون بچه‌هایی نبود که پول بیاد دستش و ولش کنه. بعد مدرسه می‌رفت سوپرمارکت کار می‌کرد، خسته می‌شد، ولی پولشو قایم نمی‌کرد واسه خرج بیهوده… می‌ذاشت کنار برای یه لپ‌تاپ. هدفش هم خیلی ساده نبود تو ذهنش: می‌خواست برنامه‌نویسی بازی‌های کامپیوتری رو جدی شروع کنه. اهل اندیمشک بود، با خانواده تو دزفول زندگی می‌کردن. پدر، مادر، یه برادر ۲۱ ساله و خودش. از همون بچگی کار کردن براش عادت بود. اصلاً نمی‌خواست بار زندگی بیفته روی دوش خونواده. به مادرش می‌گفت: «می‌خوام آدم موفقی بشم، نمی‌خوام برای دیگران کارگری کنم.» دوستاش می‌گن یه چیزی توش بود… هم آروم بود، هم محکم. اهل داد و بیداد نبود، ولی حرفشو قایم نمی‌کرد. تو صفحه اینستاگرامش هم چیزهایی بود که نشون می‌داد نگاهش فقط درس و کار نیست، یه نگاه جدی‌تر به زندگی داره. حتی عکس پروفایلش هم پرچم شیر و خورشید داشت، که برای خودش یه انتخاب ساده نبود تو اون فضا. حالا می‌رسیم به ۱۹ دی… اون روز بعد از ساعت کاریش از یک سوپرمارکت مستقیم با دوستاش می‌ره سمت اعتراضات دزفول. فضا سنگین بود، خیابون‌ها معمولی نیستن، درگیری و شلوغی قاطی هم، کشتار اون شب تو دزفول وحشتناک بود. یه لحظه‌ای می‌رسه، که همه‌چی می‌ریزه به هم. از فاصله نزدیک، حدود چهار متر… شلیک مستقیم. می‌گن ساچمه‌ای بوده. حدود پنجاه تا شصت ساچمه می‌ره تو سر و گردنش. یعنی عملاً صورتش دیگه همون لحظه هم وضعیتش خیلی سنگین می‌شه. شلوغیا که میخوابه می‌برنش بیمارستان گنجویان دزفول. اونجا تازه درد اصلی شروع می‌شه… فقط زخمش نیست، شرایط هم هست. رسیدگی کامل نبوده، اینو خانواده و همراه‌هاش می‌گن. دکترا میگن باید هردو چشمش رو تخلیه کنیم خانواده رضابت نمیدن وثیقه میزارن پیش نیروهای امنیتی و منتقلش میکنن بیمارستان اهواز. می‌ره بیمارستان اهواز. اونجا دو تا عمل جراحی روش انجام می‌شه. یعنی یه عمل رو چشماش، بعد یه عمل دیگه که بخاطر ساچمه‌های توی گردن و صورتش واکنش نشون میدن و ملتهب میشه. توی همون عمل دوم… امیرعلی دیگه برنمی‌گرده. همون‌جا تموم می‌شه. پشت در اتاق عمل، خانواده ایستاده بودن. یه جور سکوتی که هیچ‌کس چیزی نمی‌گه، ولی همه‌چی معلومه. بعد از فوتش به خانواده می‌گن اگر بخوان، می‌تونن اسمش رو به عنوان بسیجی ثبت کنن و تو قطعه شهدا خاکش کنن. خانواده قبول نمی‌کنه. می‌گن همون چیزی که بوده باید بمونه، نه چیز دیگه. بعدش بحث جنازه شروع می‌شه. از ۳ بهمن که زیر عمل، امیرعلی از دست رفت تا ۸ بهمن… خانواده دنبال پیکر می‌گردن، پیگیری می‌کنن، هی می‌رن و می‌آن. تحویل گرفتنش خودش یه پروسه بوده، نه یه اتفاق ساده. ۸ بهمن ساعت ۱۲ شب از شورای امنیت شهرستان اندیمشک بهشون زنگ میزنن می‌گن بیاین پیکرشو ببرید فقط خانواده درجه یک، اونم ساعت پنج صبح، با حضور نیروهای امنیتی. نه جمع، نه مراسم, نه هیچی فقطم جایی که مشخص میکنن، اندیمشک. قبلش هم تعهد می‌گیرن که اعلامیه نزنن، مراسم عمومی نگیرن، هیچ‌چی رسانه‌ای نشه. آخرش هم امیرعلی همون‌جوری دفن می‌شه… ساکت، بدون هیاهو، بدون چیزی که یه خانواده معمولاً حق داره برای وداع داشته باشه. و تهش چی می‌مونه؟ یه پسر شانزده‌ساله که پول جمع می‌کرد برای لپ‌تاپ… نه برای بازی کردن، برای ساختن بازی. و همه اون رؤیاها… وسط همون چند روز، بیمارستان، عمل، و اون رفت‌وآمدهای آخر، ناتموم موند.