Mehreshad (Amirreza) Yazdani

امیررضا یزدانی، جوانی ۲۳ ساله از دهستان رودپیش، از توابع شهرستان فومن در استان گیلان بود. خانواده و دوستانش او را با نام مهرشاد می‌شناختند و صدا می‌زدند. تا مقطع دیپلم درس خوانده بود و یک خواهر بزرگ‌تر داشت. خانواده‌اش را بسیار دوست داشت و با دوستانش رابطه‌ای نزدیک و صمیمی داشت. مهرشاد را جوانی خون‌گرم، آرام، مهربان و بامعرفت به یاد می‌آورند؛ جوانی شاد و اهل شیطنت که حتی در شرایط سخت نیز لبخند از چهره‌اش کنار نمی‌رفت. مهرشاد سال‌ها آرزو داشت کسب‌وکار خودش را داشته باشد. سرانجام توانسته بود کارگاه کوچکی برای پرورش قارچ راه‌اندازی کند و امیدوار بود به‌تدریج کارش را گسترش دهد. تازه برای خودش ماشینی هم خریده بود؛ دو اتفاقی که از شروع روزهای تازه‌ای در زندگی‌اش خبر می‌دادند. روز جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴، مهرشاد برای پیوستن به اعتراضات مردمی به رشت رفت. در محدودهٔ حافظ‌آباد، نیروهای جمهوری اسلامی به سوی معترضان شلیک کردند. مهرشاد از ناحیهٔ سر و قفسهٔ سینه هدف گلوله قرار گرفت و به‌شدت مجروح شد. او را به بیمارستان قائم رشت انتقال دادند، اما بر اثر شدت جراحات جان باخت. طبق گزارش‌ها، برای تحویل پیکر مهرشاد از خانواده‌اش درخواست پول شد. خانواده که توان پرداخت تمام مبلغ تعیین‌شده را نداشتند، پس از پیگیری‌های بسیار بخشی از آن را فراهم کردند و پیکر فرزندشان را تحویل گرفتند. نیروهای امنیتی اجازه ندادند دوستان و آشنایان در مراسم خاک‌سپاری حضور داشته باشند. پیکر مهرشاد حدود ساعت یک بامداد، تنها با حضور پدر و مادر و چند تن از اعضای نزدیک خانواده، در دهستان رودپیش به خاک سپرده شد. محدودیت‌ها پس از خاک‌سپاری نیز ادامه یافت. خانواده اجازه نداشتند آگهی ترحیم چاپ کنند یا مراسم سوم و هفتم را آزادانه برگزار کنند. برای برگزاری مراسم چهلم هم ناچار شدند بارها پیگیری و خواهش کنند. با رسیدن مردادماه، خانوادهٔ مهرشاد بیست‌وچهارمین سالروز تولد او را در روز ۶ مرداد، کنار مزارش برگزار کردند. کیک تولد را روی سنگ مزار گذاشتند و اطراف عکسش را با گل آراستند. در تصاویر به‌جامانده از آن روز، پدر و مادر مهرشاد کنار مزار نشسته‌اند و با چهره‌هایی مبهوت، به عکس فرزندشان و کیکی که پیش روی آن‌هاست خیره مانده‌اند؛ گویی هنوز نمی‌دانند چگونه باید بپذیرند فرزندی که حاصل یک عمر عشق و زندگی‌شان بود، با شلیک گلوله از آن‌ها گرفته شده و اکنون زیر همان سنگ آرمیده است. بیست‌وچهارمین تولد مهرشاد، که باید در خانه و با حضور خودش برگزار می‌شد، کنار مزارش گذشت؛ با پدر و مادری که این‌بار به‌جای چهرهٔ خندان پسرشان، به تصویر او نگاه می‌کردند.