Pejman Amini Baghbadarani

Shot directly by Islamic Republic terrorists in Bagh-e Bahadoran, Isfahan, during Iran's national uprising. Described as standing with honor alongside the people without hypocrisy and responding with bullets. His mother said at his grave that her son did not sell out his compatriots, had no seal on his forehead, was not a prayer reader, but was good.

پژمان امینی باغبادرانی از آن آدم‌هایی بود که خنده، بخش جدانشدنی چهره‌شان است. نزدیکانش او را به مهربانی، با‌مرامی و دست‌ودل‌بازی می‌شناختند؛ مردی که اهل طبیعت بود، از ماهیگیری و کمپ‌زدن لذت می‌برد، دلش با گل‌ها و حیوانات بود و در میان تمام مشغله‌هایش، برای زندگی و آدم‌های اطرافش جا باز می‌کرد. در سی‌وهشت‌سالگی، زندگی برای او با کار، عشق و رؤیاهایی گره خورده بود که بخش مهمی از آن‌ها به همسرش و پسرش، نامی، تعلق داشت. پژمان مهندس برق بود و در زمینه‌ی خدمات زیبایی فعالیت می‌کرد. کارفرمایی فعال و پرتلاش که می‌دانست مدیریت، تنها به تصمیم‌گرفتن و پیش‌بردن کارها خلاصه نمی‌شود. برای کارکنانش دلسوز بود و در کنار اقتدارش، هوای آدم‌های مجموعه‌اش را داشت. نشان داد که می‌شود هم مدیر بود و هم مهربان؛ هم محکم ایستاد و هم با روی خوش با دیگران رفتار کرد. نزدیکانش از مردی یاد می‌کنند که اغلب خنده بر لب داشت و خوش‌رویی‌اش، بخشی از تصویری بود که از او در ذهن اطرافیان مانده است. اما در خانه، پژمان پیش از هر عنوان و مسئولیتی، همسر و پدر بود. زندگی عاشقانه‌ای با همسرش داشت و نامی را با تمام وجود دوست می‌داشت. برای پسرش، پدر، همان قهرمانی بود که می‌شد به او تکیه کرد و با نگاه‌کردن به او، دنیا را جای امن‌تری دید. نامی هم عاشق پدرش بود؛ محبتی که در رفت‌وآمدهای روزمره، در کنار هم بودن و در خاطرات کوچک خانوادگی ریشه دوانده بود. شاید پژمان وقتی برای ماهیگیری به دل طبیعت می‌رفت یا چادری برای کمپ برپا می‌کرد، نمی‌دانست همین لحظه‌های ساده روزی چقدر برای خانواده‌اش عزیز خواهند شد؛ همان لحظه‌هایی که معنای یک زندگی مشترک را می‌سازند. پژمان باور داشت که باید در ایران ماند. به ماندن در وطن و به جنگیدن برای آزادی آن اعتقاد داشت و می‌خواست هرکس در سرزمین خودش بماند و برای آینده‌اش تلاش کند. این باور برای او حرفی دور از زندگی روزمره نبود؛ بخشی از نگاهی بود که به وطن و آینده‌اش داشت. در هجدهم دی ۱۴۰۴، روبه‌روی پاسگاه باغبهادران، گلوله‌ی جنگی یک تک‌تیرانداز به پهلوی پژمان اصابت کرد. مردی که تا آن روز برای ساختن زندگی، اداره‌ی کار و مراقبت از عزیزانش تلاش کرده بود، ناگهان درگیر نبردی شد که پایانش در اختیار او نبود. یک روز با جراحت جنگید؛ یک روز میان ماندن و رفتن، در حالی که همسر و پسری داشت که دل‌بستگی‌اش به آن‌ها بخش بزرگی از زندگی‌اش بود. پژمان در نوزدهم دی‌ماه جان باخت. همسرش مردی را از دست داد که شریک زندگی و عشقش بود، و پسرش نامی، پدری را که قهرمان دنیای کوچک او به شمار می‌رفت. مراسم پژمان در باغبهادران اصفهان برگزار شد؛ در همان سرزمینی که به آن تعلق داشت و باور داشت باید در آن ماند و برای آزادی‌اش تلاش کرد. او برای همسر و پسرش، مردی دوست‌داشتنی و پدری قهرمان بود؛ برای نزدیکانش انسانی مهربان و بامرام، و برای کارکنانش مدیری دلسوز. زندگی پژمان با خنده، عشق به طبیعت و دل‌بستگی به خانواده‌اش معنا پیدا کرده بود، و باورش به ماندن در وطن تا آخرین روز زندگی با او ماند.