Jabbar Panahi Azad

جمعه شب، ۱۹ دی‌ماه، جبار پناهی‌آزاد در میان جمعیتی ایستاده بود که صدایشان در تاریکی گم می‌شد. پسرکی پانزده‌ساله از ایل قشقایی، با رؤیاهایی ساده و کودکانه؛ رؤیای بزرگ‌شدن، قوی‌شدن، و دیده‌شدن نه با مرگ، بلکه با زندگی. ساعت حدود هشت شب بود که گلوله‌ای از دور، بی‌نام و بی‌چهره، به سرش نشست. همان‌جا، در میدان منتهی به جاده چنارشاهیجان به کازرون، زندگی‌اش پایان یافت؛ پیش از آن‌که فرصت کند نوجوانی‌اش را تمام کند. جبار فرزند اول خانواده بود و سه خواهر کوچک‌تر داشت. پدرش را پیش‌تر از دست داده بود و در خانه، بیش از آن‌که یک نوجوان باشد، تکیه‌گاه کوچکی برای مادر و خواهرانش محسوب می‌شد. تازه در یک باشگاه بدن‌سازی ثبت‌نام کرده بود و با شور نوجوانانه از تغییر فرم بازوهایش حرف می‌زد؛ از آینده‌ای که می‌خواست در آن قوی‌تر و مستقل‌تر باشد. دوستانش می‌گویند با افتخار از بدنش حرف می‌زد، از این‌که دارد بزرگ می‌شود. چهار روز طول کشید تا پیکرش را تحویل دهند. چهار روز انتظار، بلاتکلیفی و سکوت. روز ۲۳ دی، او را در چنارشاهیجان به خاک سپردند؛ بی‌هیاهو، زیر آسمانی که چیزی از رؤیاهای یک پسر پانزده‌ساله نمی‌دانست. در گواهی فوت نوشتند «برخورد اجسام پرتابه»، اما در گزارش پزشکی قانونی «اصابت گلوله» ثبت شد؛ حقیقتی که میان واژه‌های اداری پنهان شد. مرگ جبار پایان فشارها نبود. هفته‌ها بعد، خانواده‌اش—مادری تنها و سه دختر—هدف تماس‌ها و تهدیدهای مکرر نیروهای امنیتی قرار گرفتند تا برای مصاحبه تلویزیونی اجباری حاضر شوند. به آن‌ها گفته شد اگر همکاری نکنند، «عواقب آن متوجه‌شان خواهد بود». خانواده‌ای که پیش‌تر پدر را از دست داده بود، حالا در سوگ فرزند اول نیز، زیر سایه تهدید زندگی می‌کند. جبار پناهی‌آزاد نه سیاست‌مدار بود و نه فعال شناخته‌شده؛ یک کودک پانزده‌ساله بود که از تغییر بازوهایش خوش‌حال می‌شد و از آینده حرف می‌زد. اما نام او اکنون در کنار کودکانی ثبت شده که هرگز فرصت بزرگ‌شدن پیدا نکردند—کودکانی که رؤیاهایشان پیش از آن‌که شکل بگیرد، با صدای یک شلیک خاموش شد