Marziyeh Soufizadeh Lotfabadi

مرضیه صوفی‌زاده لطف‌آبادی، فرزند محمدرضا، ۳۶ ساله و متولد ۲۳ مرداد ۱۳۶۸ بود؛ زنی که همه او را «مونس» صدا می‌زدند. مادر دو فرزند، همسر و زنی که در کنار تمام مسئولیت‌هایش، برای ساختن زندگی خودش نیز قدم برمی‌داشت. مونس کارشناس بیمه بود و تازه یکی از آرزوهای کاری‌اش را به واقعیت تبدیل کرده بود؛ دفتر نمایندگی بیمه‌ی خودش را در مشهد راه انداخته بود. برای او، این بخشی از آینده‌ای بود که با دست‌های خودش داشت می‌ساخت. خودش گفته بود: «هرکس من را می‌شناسد، می‌داند که من عاشق کشورم هستم. یک وطن‌پرست واقعی و عاشق تک‌تک هم‌وطنانم. شاید به همین دلیله که این شغل رو انتخاب کردم که بتونم فرهنگ خریدن بیمه‌نامه را بین مردمم جا بیندازم.» همین عشق به مردم و سرزمینش موجب شده بود شغلش برای او صرفاً یک حرفه و راهی برای امرار معاش نباشد. می‌خواست فرهنگ بیمه و اهمیت داشتن بیمه‌نامه را میان مردم جا بیندازد؛ این‌که آدم‌ها بتوانند در روزهای سخت، پشتوانه‌ای برای خودشان و خانواده‌هایشان داشته باشند. تلاشی بود برای اینکه بتواند، هرچند کوچک، برای مردمش مفید باشد. مونس تازه داشت آینده‌ای را که برای خودش ساخته بود، شکل می‌داد. او هنوز قرار بود تجربه‌های تازه‌ای به دست بیاورد و موفقیت‌هایی را که برایشان تلاش کرده بود، ببیند. اما شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در محدوده‌ی قاسم‌آباد و بلوار وکیل‌آباد مشهد، همه‌ی آن آینده ناگهان متوقف شد. مونس ابتدا از ناحیه‌ی پا و پهلو هدف گلوله قرار گرفت و پس از زمین خوردن، با ضربات باتوم از ناحیه‌ی سر نیز آسیب دید و دچار ضربه مغزی و خون‌ریزی شد. او سرانجام جان خود را از دست داد و نامش در میان جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ ثبت شد. پیکر مونس را با گرفتن تعهدی از خانواده، مبنی بر این‌که مرگ او طبیعی بوده است، به آنان تحویل دادند؛ روایتی تلخ از آخرین وداع خانواده با زنی که تا همین چند روز پیش، مشغول ساختن زندگی و آینده‌ی فرزندانش بود. پیکرش در آرامستان بهشت‌رضای مشهد، بلوک ۵۰، ردیف ۲۴، شماره ۱۵ به خاک‌سپرده شد. اما حتی سنگ مزار مونس نیز از این روایت در امان نماند. بر سنگ مزارش واژه‌ی «جاویدنام» حک شده بود؛ واژه‌ای که برای خانواده و مردم ایران‌زمین نشانی از جایگاه و یاد مونس در دل آنان بود. مأموران جمهوری اسلامی اما همان چند کلمه را نیز تاب نیاوردند؛ با فرز به جان سنگ افتادند و واژه‌ی «جاویدنام» را از روی مزارش پاک کردند. حتی تاریخ نیز آن‌گونه که خانواده می‌خواستند، بر سنگ باقی نماند. به خانواده تحمیل کردند که به جای ۱۹ دی، تاریخ ۲۱ دی را به عنوان روز جاویدنام‌شدن مونس بر سنگ مزارش حک کنند. گویی می‌خواستند حتی پس از مرگ، روایت مونس را نیز تغییر دهند؛ اما سنگ هرچقدر تراشیده شود، خاطره را نمی‌توان تراشید. بر سنگ مزار مونس نوشته شده است: «من رفتم و غمی نیست...». جمله‌ای کوتاه، اما سنگین؛ گویی مونس از رفتنش می‌گوید و با آرامشی عمیق، سبک‌بال از این جهان گذشته است.