Ali Manouchehrabadi

در غروب سرد هجدهم دی ۱۴۰۴، زندگی علی منوچهرآبادی متوقف شد؛ جوانی ۲۲ ساله، اهل کرمانشاه و ساکن تهران. علی تنها فرزند خانواده بود و رابطه‌ای نزدیک و صمیمی با پدر و به‌ویژه مادرش داشت. اطرافیانش او را جوانی شاد و پرانرژی توصیف می‌کنند. او در کنار پدرش در یک مغازهٔ ساعت‌فروشی و ساعت‌سازی کار می‌کرد و آرزو داشت روزی کارگاه بزرگ خودش را راه‌اندازی کند. او در محدودهٔ فلکهٔ سوم تهران‌پارس، در حالی که همراه خانواده‌اش از کار روزانه بازمی‌گشت، هدف گلوله‌ای که از بالای کلانتری ۱۲۶ تهران‌پارس شلیک شد قرار گرفت. این اتفاق در برابر چشمان پدر و مادرش رخ داد؛ لحظه‌ای که برای همیشه در حافظهٔ یک خانواده باقی خواهد ماند. پدرش او را در آغوش گرفت و برای نجاتش تلاش کرد، اما شدت جراحات اجازه نداد. بر اساس گزارش ایران‌اینترنشنال، علی به بیمارستان منتقل شد، اما متأسفانه جان خود را از دست داد. در ادامهٔ این گزارش آمده است که پیکر او به کهریزک منتقل شده و در ابتدا اطلاع دقیقی به خانواده داده نشده است. مادر علی برای پیدا کردن پیکر فرزند خود مجبور به جست‌وجو میان پیکرهای دیگر جاویدنامان می‌شود؛ کاری که حتی تصورش هم برای هر پدر و مادری سخت و جان‌فرساست. علی تک‌فرزند خانواده بود و خانواده‌اش از نظر شرایط مالی نیز توان پرداخت هزینه‌های مربوط به تحویل پیکر را داشتند، اما با موانع و فشارهایی در روند تحویل پیکر روبه‌رو شدند؛ از جمله مطرح شدن پیشنهادهایی برای ثبت او در بنیاد شهید که مورد پذیرش خانواده قرار نگرفت. پس از این اتفاق، عکسی در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد که مادری را در کهریزک نشان می‌دهد که در کنار پیکر فرزند خود خوابیده و او را در آغوش گرفته است. مادری که گویی تلاش می‌کرد با دستانش، با حضورش، با تمام توانِ یک دل‌شکسته، فاصلهٔ میان بودن و نبودن را از بین ببرد؛ هرچند می‌دانست این فاصله دیگر پرشدنی نیست. مادر علی در یکی از نوشته‌های خود در اینستاگرام چنین نوشت: «همه گفتند مادری خودش را روی پیکر بی‌جان فرزندش انداخت تا گرمش کند؛ اما هیچ‌کس نفهمید آن که بی‌جان بود، من بودم… مادرت.» زندگی علی در ۲۲ سالگی پایان یافت؛ در حالی که هنوز در آغاز مسیری بود که برای آیندهٔ خود تصور کرده بود. قابل ذکر است که پسرخالهٔ علی منوچهرآبادی، میثم کرانیان نیز در تاریخ ۱۸ دی‌ماه در اعتراضات کرمانشاه جاویدنام شد.