Alireza Ghanbarian Najafabadi

علیرضا قنبریان، ۴۱ ساله، فرزند بزرگ خانواده و اهل نجف‌آباد اصفهان بود. فوق‌دیپلم کامپیوتر داشت، اما در کنار پدرش به مکانیکی و زیربندسازی خودروهای سواری مشغول بود. پدر دختری ۱۱ ساله بود؛ دختری که به گفته‌ی نزدیکان، تمام عشق و امید علیرضا بود. ورزش از نوجوانی بخشی از زندگی‌اش بود. سال‌ها ورزش باستانی کار می‌کرد و مدتی نیز بوکس را به‌صورت حرفه‌ای دنبال کرد و در این رشته به مقام استانی رسید. در کنار ورزش، به هنر و موسیقی علاقه‌ی زیادی داشت؛ سه‌تار و ویولن می‌نواخت و موسیقی بخش دیگری از زندگی او بود. اما آنچه اطرافیان بیش از همه از علیرضا به یاد دارند، مهربانی و دست‌به‌خیر بودنش است. در تعمیرگاه، اگر کسی توان پرداخت هزینه‌ی تعمیر خودرویش را نداشت، کارش را زمین نمی‌گذاشت و می‌گفت: «هر وقت هرچقدر داشتی، همون موقع بیار.» اگر کسی هم در هر ساعتی از شبانه‌روز به کمکش احتیاج داشت، تا جایی که می‌توانست کنارش می‌ایستاد. عصر ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴، خیابان‌های نجف‌آباد در جریان اعتراضات مردمی شلوغ شده بود. پدر علیرضا نگران پسرش بود و چند بار با او تماس گرفت. علیرضا می‌گفت در خانه است، اما دل پدر آرام نمی‌گرفت. خودش به خانه‌ی پسرش رفت و وقتی دید علیرضا واقعاً آنجاست، با خیال آسوده برگشت. چند ساعت بعد، حدود ساعت ۱۱ شب، به خانواده خبر دادند که علیرضا از خانه بیرون رفته و دیگر بازنگشته است. از آن شب، جست‌وجوی خانواده آغاز شد؛ بیمارستان‌ها، کلانتری‌ها و هر جایی که احتمال می‌دادند خبری از او باشد. یک هفته گذشت و هنوز نمی‌دانستند چه بر سر علیرضا آمده است. حتی یکی از آشنایان که مقام دولتی داشت، به آنان گفته بود علیرضا زنده است و هماهنگ می‌کند تا شب بعد با خانواده تماس بگیرد. همان روز اما اعضای خانواده از طریق یک پرستار عکسی از علیرضا دیدند و او را شناختند. با این حال، چیزی به پدر و مادرش نگفتند؛ هنوز امید داشتند خبر زنده بودنش درست باشد. شب بعد تلفن زنگ خورد، اما پشت خط صدای علیرضا نبود. صدایی بود که تنها به خانواده تسلیت گفت و از آنان خواست صبح روز بعد برای دادن تعهد، انجام کارهای اداری و تحویل پیکر مراجعه کنند. پس از تحویل پیکر نیز بر خاک‌سپاری سریع اصرار شد و خانواده تنها چند ثانیه فرصت پیدا کردند برای آخرین بار عزیز خود را ببینند و از او خداحافظی کنند. آنچه در آخرین ساعات زندگی علیرضا گذشته بود، در مراسم خاک‌سپاری روشن‌تر شد. زنی نزد خانواده آمد و گفت شب ۲۰ دی او را در خیابان شریعتی نجف‌آباد دیده است؛ گلوله‌ی جنگی به ران علیرضا اصابت کرده بود. او و جوان دیگری علیرضا را از میان تیراندازی خارج کرده و برای رساندنش به بیمارستان کمک کرده بودند. علیرضا به بیمارستان منتظری منتقل شد، اما شدت خون‌ریزی به اندازه‌ای بود که جانش را از دست داد. چهل روز بعد، آرامستان نجف‌آباد میزبان جمعیت زیادی بود و مردم نجف‌آباد یک‌بار دیگر تصویری از شجاعت و همبستگی خود را به نمایش گذاشتند. چهلم علیرضا با مراسم چهلمِ شماری دیگر از جان‌باختگان، هم‌زمان شده بود و مردم با در دست داشتن عکس‌های آنان، به میان مزارها رفتند و یادشان را گرامی داشتند. مراسم ساعت‌ها ادامه یافت؛ تصاویری از روشنایی روز و تصاویری دیگر از تاریکی شب باقی مانده که در آن مردم گرد هم آمده‌اند، دست می‌زنند، شعر می‌خوانند و شعار می‌دهند: «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» و «هر یه نفر کشته شه، هزار نفر پشتشه.» برای دختر ۱۱ ساله‌ی علیرضا، ۲۰ دی روزی بود که پدرش رفت و دیگر به خانه بازنگشت. از پدری که تمام عشق و امیدش را به تنها دخترش بسته بود، خاطره‌هایشان ماند، سه‌تار و ویولنی که روزی می‌نواخت و جای خالی او در سال‌هایی که قرار بود شاهد بزرگ شدن دخترش باشد.