Farid ramezani Hashjin

فرید رمضانی، متولد ۲۳ شهریور ۱۳۷۳، جوانی بود که اطرافیانش او را مهربان، زحمتکش و پر از شور زندگی توصیف می‌کنند. مانند بسیاری از هم‌نسلانش، به آینده فکر می‌کرد و برای آن برنامه داشت. دوست داشت ازدواج کند و زندگی آرامی را که حق هر انسانی است، برای خودش بسازد؛ زندگی‌ای در امنیت، آرامش و آزادی. در ویدئوهایی که از او به جا مانده، کمتر می‌توان فرید را بی‌لبخند دید. از آن آدم‌هایی بود که دوست داشت دیگران را بخنداند. گاهی بطری آب، تلفن همراه یا هر وسیله دیگری را مثل میکروفون دست می‌گرفت، ادای خواننده‌ها را درمی‌آورد و با آواز خواندن و شوخی، جمع را سرگرم می‌کرد. در ویدئوهای دیگری نیز او را در کنار کودکان خانواده می‌بینیم؛ آن‌ها را در آغوش گرفته، با آن‌ها بازی می‌کند و با صمیمیتی که در رفتارهایش پیداست، لحظه‌های خوشی برایشان می‌سازد. شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، فرید همراه چند نفر از دوستانش برای شرکت در اعتراضات مردمی به محله دریاچه تهران رفت. براساس روایت یکی از شاهدان عینی که در همان لحظه کنار او حضور داشت؛ حوالی ساعت ۲۲، فرید با شلیک مستقیم نیروهای امنیتی مجروح شد و بر زمین افتاد. دقایقی بعد نیز هنگامی که مأموران به او رسیدند، با شلیک تیر خلاص به پیشانی‌اش جانش را گرفتند. به گفته همان شاهد، مأموران پس از جان‌باختن فرید، تلفن‌همراه و گردنبندش را برداشتند. او همچنین روایت کرده است که فرید روی انگشت دست راستش خالکوبی تاج داشت. زمانی که مأموران متوجه این خالکوبی شدند، در حالی که فرید دیگر جان‌باخته بود، به انگشت دست راستش نیز شلیک کردند. به خانواده فرید اجازه ندادند پیکرش را در تهران به خاک بسپارند. از آن‌ها تعهد گرفتند که مراسم خاک‌سپاری و یادبود برگزار نکنند و از مراسم نیز فیلم‌برداری نشود. همچنین خانواده را ناچار کردند که مبلغی را با عنوان «حق تیر» برای سه گلوله‌ای که به پیکر فرید شلیک شده بود، بپردازند. با وجود همه این فشارها، پیکر فرید سرانجام روز دوشنبه ۲۹ دی‌ماه در آرامستان شهر هشجین به خاک سپرده شد.