Mohammadreza Entezami

محمدرضا انتظامی، که در میان نزدیکانش به «ممده» شناخته می‌شد، جوانی ۲۹ ساله و ساکن تهران بود. او ورزشکاری در رشته‌ی پارکور و قهرمان این رشته بود؛ رشته‌ای که در آن با چابکی و کنترل بدن از موانع شهری عبور می‌کنی و فضای خشک شهر را به میدان حرکت و آزادی بدل می‌کنی. در کنار ورزش، او در حوزه‌ی تئاتر و هنرهای نمایشی نیز فعالیت داشت؛ ترکیبی از قدرت بدنی و بیان هنری که شخصیتی خلاق و پرانرژی از او ساخته بود. روزی در یکی از پست‌های اینستاگرامش، ممده نوشته بود: «به امید روزی که با اسکیت‌هامون پرواز کنیم». جمله‌ای ساده، پر از رویا و سبک‌بالی؛ آرزوی جوانی که در حرکت و پرش، معنای آزادی را جست‌وجو می‌کرد. در ۱۸ دی‌ماه، در پی فراخوانی که مردم را به تجمع و سردادن شعار در خیابان‌ها فراخوانده بود، محمدرضا نیز مانند بسیاری دیگر از جوانان ایران به این ندا پاسخ مثبت داد. او به خیابان آمد تا با دستانی خالی، صدای اعتراض خود را علیه بی‌عدالتی بلند کند؛ حقی که برای خود و هم‌نسلانش می‌خواست. اما در منطقه‌ی هفت‌حوض تهران، تیر جنگی به شکم و سینه‌اش اصابت کرد و جان باخت. مراسم چهلم این قهرمان در حالی برگزار شد که هم‌تیمی‌های او حرکات نمایشی پارکور انجام می‌دادند؛ همان حرکاتی که روزی ممده با آن‌ها در خیابان‌ها و پارک‌های تهران پرواز می‌کرد. مردم دست می‌زدند، کل می‌کشیدند و صدای سنج و دمام در همه‌جا پیچیده بود. عکس او در دست همه بود. خانواده‌اش با دست‌زدن و کل‌کشیدن نشان دادند که هنوز امید در دل‌شان زنده است و هنوز از پا ننشسته‌اند. و او بالاخره پرواز کرد… نه با اسکیت‌هایش روی آسفالت خیابان‌های تهران، بلکه به‌سویی که دیگر هیچ مانعی، هیچ گلوله‌ای و هیچ بی‌عدالتی‌ای راه بر او نمی‌بندد.