Mohammad Ranjbar Hosseinabadi

محمد رنجبر ۳۱ سال داشت، ساکن اراک بود و در این شهر مغازه‌ی فروش لوازم خودرو داشت. متأهل بود و زندگی‌اش را در کنار همسر و پسر خردسالش، نریمان، می‌گذراند. نزدیکانش از او به‌عنوان مردی مهربان یاد می‌کنند که برای خانواده و فامیل تکیه‌گاه بود. محمد در خانواده‌ای مذهبی اما غیرحکومتی بزرگ شده بود، خودش چندان مذهبی نبود ولی دلبستگی زیادی به ایران داشت؛ حتی برای تنها پسرش نام اصیل ایرانی «نریمان» را انتخاب کرده بود. شب ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در روزهایی که اعتراضات مردمی در شهرهای مختلف ایران جریان داشت، محمد نیز از خانه بیرون رفت و به جمع معترضان در محدوده‌ی میدان شورای اراک، معروف به باغ ملی، پیوست. مدت زیادی از حضورش در میان جمعیت نگذشته بود که نیروهای حکومتی به سوی معترضان شلیک کردند. محمد هدف گلوله جنگی قرار گرفت. شاهدی که آن شب در نزدیکی او بود، گفته است محمد پس از اصابت گلوله فریاد زد: «سوختم، سوختم» و روی زمین افتاد. شدت تیراندازی به اندازه‌ای بود که اطرافیانش نتوانستند خود را به او برسانند. پس از مدتی نیروهای امنیتی پیکر مجروح و خون‌آلود او را از محل بردند. از شب ۱۹ دی، چند روز از سرنوشت محمد خبری نبود تا اینکه چهار روز بعد، در ۲۳ دی‌ماه، برای شناسایی و تحویل پیکرش تماس گرفته شد. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، برای تحویل پیکر دو شرط مطرح شده بود: یا محمد «بسیجی» معرفی شود یا مبلغ سنگینی پرداخت شود. نزدیکان محمد حاضر به پذیرش روایت حکومتی درباره‌ی او نشدند و در نهایت مبلغ درخواستی را پرداخت کردند. محدودیت‌ها به برگزاری مراسم و خاک‌سپاری نیز کشیده شد. ۲۴ دی‌ماه مراسمی خصوصی و بدون حضور گسترده بستگان و دوستان برگزار شد و یک روز بعد، ۲۵ دی‌ماه، پیکر محمد تحویل داده شد. او ساعت چهارونیم بامداد، در تاریکی و تحت تدابیر امنیتی، در آرامستان اراک به خاک سپرده شد و تنها پدر، مادر و همسرش اجازه حضور در خاک‌سپاری را داشتند. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، برای اطلاع‌رسانی درباره نحوه جان‌باختن محمد و اتفاقات پس از آن نیز فشارهایی وجود داشت. در ویدیوهایی که در ماه‌های پس از جان‌باختن محمد در فضای مجازی منتشر شده، نریمان را بر سر مزار پدرش می‌بینیم؛ پسربچه‌ای که هنگام از دست دادن پدرش حدود دو سال و نیم داشت و حالا کنار مزار محمد می‌ایستد و با دستان کوچک خود گل بر مزار پدر می‌گذارد. چند ماه بعد، نریمان سه‌ساله شد؛ نخستین تولدش بدون پدر. مادرش در روز تولد او نوشت که محمد برای پسرش رؤیاها و آرزوهای زیادی داشت و حالا او همه‌ی تلاشش را می‌کند تا آن رؤیاها را برای نریمان به واقعیت تبدیل کند؛ تا وقتی بزرگ شد، بداند چقدر برای پدرش عزیز بوده و به داشتن چنین پدری افتخار کند.