Kiyanoush Ebadsichani

کیانوش عباد، ۲۷ ساله و اصالتاً اصفهانی بود. در یک رستوران سرآشپز بود و دو سال آخر زندگی‌اش را در کرج گذرانده بود. در همان روزها در تدارک یکی از مهم‌ترین روزهای زندگی‌اش بود؛ تنها چند هفته تا ۱۱ بهمن‌ماه، روزی که قرار بود جشن ازدواج او و مهتا برگزار شود، باقی مانده بود. در آخرین جشن تولدش، پیش از آن‌که شمع را فوت کند، رو به مهتا گفت: «به امید روزهای خوب، به امید روزهای قشنگ، کنار تو.» آرزویی که قرار بود خیلی زود، با آغاز زندگی مشترک‌شان، به واقعیت تبدیل شود. ویدئوهای باقی‌مانده در صفحه‌ی اینستاگرام کیانوش، لحظه‌هایی از زندگی آن دو را ثبت کرده‌اند؛ لحظه‌هایی که کنار هم ترانه‌ای را زمزمه می‌کنند، به یک‌دیگر لبخند می‌زنند و روزهای عاشقانه‌شان را در سفرها و دورهمی‌ها ثبت می‌کنند. تصاویری ساده و صمیمی از دو نفری که عاشقانه هم را دوست داشتند و آینده را در کنار هم تصور می‌کردند. نوشته‌های به‌جا‌مانده از کیانوش نشان می‌دهد که اعتراض او به وضعیت موجود در جامعه، از دل زندگی روزمره‌اش برخاسته بود. جوانی که برای ساختن آینده‌ای در کنار مهتا سخت کار می‌کرد، اما گرانی، قسط‌ها و دشواری‌های اقتصادی، او را هر روز از رؤیاهایش دورتر می‌کرد. احساس می‌کرد با وجود همه‌ی تلاشش، هنوز نتوانسته زندگی‌ای را که برای خود و مهتا آرزو داشت بسازد. در همان نوشته‌ها، دلبستگی عمیقش به ایران نیز دیده می‌شود؛ آمیزه‌ای از عشق به سرزمینش و ناامیدی از شرایطی که راه رسیدن به آینده را برایش دشوارتر کرده بود و سرانجام او را نیز، مانند هزاران نفر دیگر، به خیابان کشاند. ۱۸ دی ۱۴۰۴، در حالی که مردم در شهرهای مختلف ایران در پی فراخوان‌های سراسری و در اعتراض به شرایط اقتصادی و سیاسی به خیابان آمده بودند، کیانوش نیز در کرج در میان معترضان حضور داشت. همان روز، با شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی به ناحیه‌ی سر، کشته شد. پیکرش برای خاک‌سپاری به اصفهان منتقل شد و در شاهین‌شهر، به خاک سپرده شد. تنها چند هفته مانده به روزی که قرار بود کت‌وشلوار دامادی بپوشد، خانواده و نامزدش به جای آماده شدن برای جشن عروسی، خود را برای خاک‌سپاری او آماده کردند. پس از کشته شدن کیانوش، مهتا در سوگ او نوشت: «تموم شد... عشق‌مون، خاطرات‌مون، بیرون رفتن‌هامون، غر زدن‌هامون، مهاجرت‌مون، کلاس آلمانی‌مون... همهههههههه تموم شد.» این کلمات، بیش از هر توصیفی، از آینده‌ای می‌گویند که هرگز فرصت آغاز پیدا نکرد. تلخ‌ترین تصویر این روایت، چهل روز بعد شکل گرفت. در روزهایی که قرار بود جشن ازدواج کیانوش و مهتا برگزار شده باشد، خانواده و دوستانش در مراسم چهلم او، به‌صورت نمادین مراسم عروسی برپا کردند؛ جشنی که به‌جای آغاز یک زندگی مشترک، به سوگواری برای جوانی تبدیل شد که جمهوری اسلامی پیش از عروسی‌اش، فرصت زندگی را از او گرفت.