Mahan Ejtehaadi

نامش در شناسنامه «امیررضا اجتهادی» بود، اما همه او را ماهان صدا می‌زدند. متولد ۲۴ اسفند ۱۳۸۴ و ساکن پردیس بود؛ جوانی ۱۹ ساله که تازه داشت مسیر زندگی خودش را می‌ساخت. تک‌فرزند خانواده بود؛ عزیزدردانه مادر و تکیه‌گاه پدر. رابطه‌اش با پدر آن‌قدر صمیمی بود که نزدیکان می‌گفتند هر جا کنار هم بودند؛ بیشتر شبیه دو برادر به نظر می‌رسیدند. همیشه هوای پدرش را داشت و بودنش برای پدر و مادر، دل‌گرمی خانه بود. دیپلم گرفته بود و خود را برای کنکور آماده می‌کرد تا ادامه تحصیل بدهد. هم‌زمان، بوتیکی راه انداخته بود و در زمینه فروش پوشاک فعالیت می‌کرد. در صفحهٔ اینستاگرامش ویدئوهای متعددی دیده می‌شود که برای معرفی مغازه‌اش می‌ساخت؛ ویدئوهایی با چاشنی طنز که نشان می‌داد به تولید محتوا و بلاگری هم علاقه جدی دارد و برای آن وقت و انرژی می‌گذارد. در کنار این‌ها، نقاشی می‌کشید، اهل باشگاه بود و فوتبال را با علاقه دنبال می‌کرد. طرفدار پرسپولیس بود و مانند بسیاری از هم‌نسلانش، میان درس، کار و رؤیاهایش برای آینده تعادل برقرار کرده بود. شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات مردمی در پردیس، ماهان نیز به جمع معترضان پیوست. با آغاز تیراندازی نیروهای امنیتی، به‌جای ترک محل، برای کمک به مجروحان رفت. همان‌جا، هنگام امدادرسانی به زخمی‌ها، هدف شلیک مستقیم قرار گرفت و جان باخت. پس از آن، تا چند روز از سرنوشت او اطلاعی در دست نبود. در این مدت، جست‌وجوها میان پردیس، بیمارستان الغدیر بومهن و پزشکی قانونی کهریزک ادامه داشت و اطلاعات ضدونقیض، یافتن او را دشوارتر می‌کرد. سرانجام، حدود یک هفته بعد، پیکرش تحویل داده شد و در آرامستان بهشت رضوان بومهن خاک‌سپاری شد. در میان یادگارهای به‌جامانده از ماهان، گفت‌وگویی کوتاه نیز دیده می‌شود که در آن از «پروانه آبی» به عنوان نشانه‌ای برای به یاد آوردنش یاد کرده بود. از آن پس، این تصویر برای نزدیکانش یادآور جوانی شد که تنها نوزده سال فرصت زندگی داشت؛ جوانی که در لحظهٔ خطر، به جای دور شدن، برای کمک به دیگران قدم پیش گذاشت.