Reza Tahmasbi

رضا طهماسبی، جوانی ۳۵ ساله و اصالتاً لر، ساکن شهرستان نجف‌آباد اصفهان بود. او مجرد بود و در محله‌ی یزدانشهرِ این شهرستان زندگی می‌کرد؛ همان جایی که سال‌هاست بارها صحنه‌ی اعتراضات و سرکوب در ایران بوده است. شامگاه پنج‌شنبه، ۱۸ دی ۱۴۰۴، رضا به همراه یکی از آشنایانش در تجمع اعتراضی‌ای که در یزدانشهر برگزار شده بود شرکت کرد. حدود ساعت ده شب، در مقابل پایگاه بسیج یزدانشهر، گلوله‌ای از سوی یک تک‌تیرانداز از نیروهای مسلح جمهوری اسلامی، که از بالای همان ساختمان بسیج شلیک شده بود، به سر او اصابت کرد. بنا به گزارش‌ها و گفته‌ی نزدیکانش، رضا در همان لحظه، در آغوش همان آشنایی که شب را همراهش سپری کرده بود، جان باخت. پیکر رضا بلافاصله به خانواده‌اش تحویل داده نشد. مسئولان تنها پس از گذشت نُه روز و با اخذ تعهدی از خانواده، اجازه برگزاری مراسمی خاموش و بی‌سروصدا و تحویل پیکر او را صادر کردند. سرانجام در روز ۲۷ دی ۱۴۰۴، در همان یزدانشهر، رضا به خاک سپرده شد. مأموران حتی اجازه‌ی برگزاری مراسمی درخور او را ندادند و مراسم زیر نظارت و فشار امنیتی برگزار شد. ویدیویی که بعدها توسط رسانه‌ی ایران‌اینترنشنال منتشر شد، تصاویری از این خاک‌سپاری را نشان می‌دهد؛ در روایت شاهدان، در میان جمعِ حاضر صدای طبل و نی و ناله‌ی عزاداری زنان فضا را پر کرده بود. پس از انتشار خبر جان‌باختن رضا، برادرش در ویدیویی که در اینستاگرام منتشر شد، اعلام کرد که رضا عضو هیچ گروه یا تشکیلات سیاسی نبود و وابستگی‌ای به سازمان مجاهدین خلق نداشت. به گفته‌ی برادرش، رضا جان خود را برای ایران و در راه وطن از دست داد. نُه روز، خانواده‌ی رضا در انتظار پیکر فرزندشان ماندند؛ نُه روزی که در ازای آن، تعهدی به سکوت از آن‌ها گرفته شد. اما صدای طبل و نی و ناله‌ی زنان که در مراسم خاک‌سپاری به گوش رسید، نشان داد این سکوت تحمیلی ماندگار نیست؛ حتی زیر فشار امنیتی، مردم یزدانشهر راهی برای گفتن نام او و بغض‌شان پیدا کردند.