Hossein Bakhshi

صبح‌های زیبا شهر قرچک هنوز از دل سیاهی شب به روشنایی نرسیده‌اند که حسین روزش را آغاز می‌کند. جوانی رعنا و بیست‌وشش‌ساله، با لبخندی آرام و حضوری که به خانه و خانواده گرما می‌بخشد. مهربانی در رفتارش پیداست و خستگی، با همه‌ی سنگینی‌اش، نمی‌تواند لبخند را از چهره‌اش بگیرد. او در میان همین روزهای ساده، آرام و بی‌هیاهو، آینده‌ای برای خود می‌سازد؛ آینده‌ای که در آن کار، خانواده، نامزدی و خانه‌ای تازه جای دارند. اما پیش از آن‌که کلید خانه‌ی آینده را در دست بگیرد، شب به سراغش می‌آید. شامگاه نوزدهم دی‌ماه، میدان کلانتری قرچک زیر ازدحام مردم و تیرگی شب نفس می‌کشد. ساختمان سنتنیال بر فراز میدان ایستاده است؛ توده‌ای خاموش و بلند که از آن بالا، بر خیابان‌ها سایه می‌افکند. در طبقات بالایی ساختمان، نیروهای مسلح مستقرند و از پشت پنجره‌های تاریک، میدان را زیر نظر دارند. با هر حرکت جمعیت، دهانه‌ی سلاح‌ها به سوی مردم می‌چرخد و صدای شلیک، سکوت سنگین شب را می‌شکافد. آن شب، مردم بی‌آنکه بدانند پناه کدام سوست، به کوچه‌ها و گوشه‌های میدان می‌گریزند. عده‌ای خود را به دیوارها می‌چسبانند، بعضی پشت خودروها پناه می‌گیرند و گروهی، دست زخمی‌ها را می‌گیرند و آنان را از خیابان دور می‌کنند. حسین همان‌جا، در دل میدان، حضور دارد. ناگهان گلوله‌ای از فراز سنتنیال فرود می‌آید و به سرش می‌خورد. در یک آن، رشته‌ی زندگی‌اش از هم می‌گسلد؛ رشته‌ای که تا همان شب، از میان خانواده، نامزدی، خرید وسایل خانه و رویای ساختن فردا می‌گذرد. آینده‌ای که آرام‌آرام برای خود بنا می‌کند، در خیابان‌های قرچک ناتمام می‌ماند. صبح، شهر هنوز سر جای خود ایستاده است. میدان همان میدان است و ساختمان سنتنیال همچنان بر فراز آن سایه انداخته؛ اما برای خانواده‌ی حسین، شهر دیگر به پیش از آن شب بازنمی‌گردد. از آن پس، هر خیابان می‌تواند خاطره‌ای از او را در خود نگه دارد: جوانی بلندبالا با لبخندی گرم، حضوری مهربان و دلی که برای ساختن خانه‌ای تازه می‌تپید. حسین تنها پسر مجرد خانواده است؛ یکی از سه برادر، فرزند خانه‌ای که به حضورش خو گرفته و نامزدی که قرار بوده زندگی‌اش را با او آغاز کند. وسایلی که برای خانه تهیه کرده، پس از رفتنش بر جای می‌مانند؛ خاموش و دست‌نخورده، شبیه نشانه‌های خانه‌ای که هرگز فرصت نمی‌کند صاحبش را در آغوش بگیرد. قرار بوده روزهای آینده‌اش را خودش بسازد؛ با کار، خستگی‌های روزانه و شادی‌های کوچک. قرار بوده جشن عروسی‌اش از راه برسد و خانه‌ی نیمه‌کاره با حضور او جان بگیرد. اما آن شب، پیش از آن‌که چراغی در آن خانه روشن شود، چراغ زندگی حسین خاموش می‌شود. نام حسین بخشی در قرچک با شبی گره خورده است که از آسمانش، به‌جای باران، گلوله فرود آمد. گلوله، جوانی را از میانه‌ی زندگی برداشت؛ از آغوش خانواده، از خانه‌ای که چشم‌به‌راهش بود، از جشن عروسی و از فرداهایی که هنوز نرسیده بودند. از آن شب، خانه شکل دیگری به خود می‌گیرد. جای خالی حسین در اتاق‌ها می‌ماند، سرِ سفره می‌نشیند و در سکوت هر غروب، خود را یادآوری می‌کند. چراغ خانه‌ای که قرار بود با حضور او روشن شود، پیش از آنکه نوری بر دیوارهایش بیندازد، خاموش می‌ماند. وسایل خانه هنوز همان‌جا هستند؛ نو، دست‌نخورده و بی‌صدا. و نام حسین، هر بار که بر زبان می‌آید، اندوهی آرام را در دل خانه بیدار می‌کند. پیکر حسین را در لفافه‌ای از سکوت به خانواده می‌سپارند؛ سکوتی که نه مرهم اندوه، که قفلی بر دهان داغ‌دیدگان است. خانواده ناگزیر اشک‌هایشان را پشت درهای بسته نگه می‌دارند تا سوگ‌شان را به گوش کسی نرسانند. جوانی را که هنوز باید لباس دامادی بر تن کند، زیر سایه‌ی سنگین ماموران به خاک می‌سپارند؛ بی‌آنکه مجال یابند گریه راه خودش را تا آسمان پیدا کند. آن روز، گورستان شبیه خانه‌ای است که چراغ‌هایش را از بیم باد خاموش کرده باشند. خاک، آرام و سرد، پیکر جوانی را در آغوش می‌گیرد که خانه‌ای در انتظارش است، دستی در انتظار حلقه‌ای و مادری که هنوز شاید چشم‌به‌راه صدای باز شدن در است. انگار می‌خواهند با مشتی خاک، هم پیکر او را پنهان کنند و هم نامش را. اما خاک، حافظه دارد. هیچ سنگی تا ابد زبان‌بسته نمی‌ماند. بعدها، تصویری از مزار حسین از دیوارهای خاموش گورستان می‌گذرد و دست‌به‌دست در شهر می‌چرخد. نام او، در کنار نام جوانان دیگری از قرچک و زیباشهر، دوباره بر زبان‌ها می‌افتد. مزارش دیگر فقط تکه‌ای زمین نیست؛ نشانی است برای زنده نگه‌ داشتن نام جوانی که پیش از رسیدن به خانه‌ی بخت، به خانه‌ی خاک رفت خاکی که او را برای همیشه زنده نگه می‌دارد. تهران حسین بخشی زیباشهر (قرچک)