Arman Pourdeljou

Shot with live ammunition by security forces in Karaj Square, severely injured, and arrested by suppressive forces at the same moment. His body was returned to his family a few days later, showing signs of two bullet wounds. He was a merchant working in Tehran.

آرمان پوردلجو، جوانی ۲۲ ساله، ساکن کرج و از بازاریان شاغل در تهران بود. همکارانش از او به خوبی یاد می‌کنند؛ جوانی باادب، بامرام و پرتلاش که با پشتکارش در محیط کار و با رفتار و منش خوبش در خاطر کسانی که او را می‌شناختند، مانده است. ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان برای حضور گسترده مردم در خیابان‌ها، کرج یکی از شهرهایی بود که جمعیت زیادی از معترضان در آن به خیابان آمدند. اعتراضات مردمی با سرکوب خشونت‌آمیز و شلیک نیروهای جمهوری اسلامی روبه‌رو شد. آرمان آن روز در میدان کرج، در میان معترضان حضور داشت. در جریان تیراندازی، هدف گلوله جنگی قرار گرفت و به‌شدت مجروح شد. براساس اطلاعات دریافتی، با وجود جراحاتش، نیروهای حکومتی او را بازداشت کردند و امکان انتقال به‌موقع او برای درمان فراهم نشد. پس از آن، خانواده آرمان سه روز از سرنوشت او بی‌خبر بودند؛ سه روزی که در جست‌وجوی او گذشت، تا سرانجام پیکرش را در بی بی سکینه کرج پیدا کردند. به گفته نزدیکان، آثار اصابت دو گلوله بر بدن آرمان دیده می‌شد. پس از جان‌باختن آرمان، بر خانواده فشار آوردند تا معترض بودن او را انکار کنند. پدرش اما حاضر نشد حقیقت را تغییر دهد و صریح گفت: «فرزندم معترض بود.» همان چند کلمه کافی بود تا آن‌چه آرمان برایش به خیابان رفته بود، پس از مرگش نیز انکار نشود. در مراسم چهلم آرمان، کنار مزار جوان ۲۲ ساله‌ای که هنوز ازدواج نکرده بود، خنچه عقد و لباس دامادی گذاشتند؛ وسایلی که معمولاً برای جشن آغاز یک زندگی آماده می‌شوند، این‌بار در مراسم سوگ او چیده شده بودند. حاضران با تشویق، شعار «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» سر دادند. خواهر آرمان نیز در همان مراسم از برادرش و آن‌چه از او آموخته بود، گفت: «من از آرمان یاد گرفتم که باید پشت هم باشیم. ما جز هم هیچ‌کسی را نداریم» و به خون برادرش قسم خورد که نمی‌گذارد خون او پایمال شود.