Iman Norouzi

میان سوله‌های سرد بهشت‌زهرای تهران، در شامگاه بیست‌وچهارم دی‌ماه هزار و چهارصد و چهار، خانواده‌ای برگه‌های تعهد امنیتی را امضا کردند تا حق دسترسی به اعماق سوله را بیابند. جست‌وجوی عینی آغاز شد؛ دست‌ها لرزان اما مصمم، کیسه‌به‌کیسه پیکرها را ورق زدند. سرانجام در میان همان بسترهای پلاستیکی سرد، چهره‌ی ایمان نمایان شد. جوانی بیست‌ویک‌ساله که نشانه‌ای از شلیک مستقیم بر تن داشت. ایمان نوروزی بیست‌و‌یک ساله، فوتبالیست و بدن‌ساز ساکن منطقه‌ی شانزده تهران، محله‌ی نازی‌آباد بود. او به‌تازگی دوره‌ی خدمت سربازی خود را تمام کرده بود. جوانی در آغاز مسیر زندگی پس از دوران پوتین و یونیفرم. در روزهای جنگ دوازده‌روزه، او سرباز وظیفه در پادگان پارچین بود. دوستانش که برای مراسم خاک‌سپاری او آمده بودند، تعریف کردند که ایمان در آن روزها جان بسیاری از هم‌رزمانش را نجات داده بود. ایمان، خادم امام حسین بود و در مراسم تاسوعا و عاشورا شرکت می‌کرد. او با شنیدن فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، یکی از جوانانی بود که در ۱۸ دی‌ماه به جمع مردم پیوست. آن شب محله‌ی نازی‌آباد تهران شاهد تجمعات بزرگ مردمی بود. نیروهای امنیتی و یگان ویژه‌ی جمهوری اسلامی به سوی معترضان گاز اشک‌آور شلیک می‌کردند و معترضان برای مقابله با اثر گاز اشک‌آور، در خیابان‌ها آتش روشن کرده بودند. نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی شلیک مستقیم را انتخاب کردند و تیری سربی مستقیماً به ناحیه‌ی سر ایمان اصابت کرد. گلوله‌ی دیگری نیز به پهلوی او نشست و او در همان نقطه جان سپرد. در آن شب، تصویری جان‌سوز در خلوت خانه رقم خورد؛ ویدیویی که بعدها در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد، گویای اولین ساعات مواجهه‌ی خانواده با این فاجعه است. در این ویدیو، پیکر بی‌جان ایمان در پتوی آبی‌رنگ در میان یک اتاق قرار دارد و مادر بر بالین فرزندش نشسته است. صدای اشک، ناله و تمناهای مادر در فضای اتاق می‌پیچد که از پسر جوانش می‌خواهد بلند شود. او تمام آن شب نخست را بالای سر فرزندش نشست، اشک ریخت و دعا خواند. پس از این وداع، نوزدهم دی‌ماه، خانواده‌ خودشان پیکر ایمان را به سردخانه‌ی بهشت‌زهرا منتقل کردند. اما همین که پیکر به آن‌جا رسید، دیگر در اختیارشان نبود. پنج روز تمام پیکر ایمان در توقیف ماند و خانواده در این نهاد و آن اداره پاشنه‌ی کفش‌هایشان را ساییدند. سرانجام، پس از امضای تعهدنامه، شامگاه بیست‌وچهارم دی توانستند او را در سوله‌های بهشت‌زهرا پیدا کنند؛ پیکر ایمان در میان تدابیر شدید امنیتی در بهشت‌زهرا به خاک سپرده شد. مراسم خاک‌سپاری و یادبودهای بعدی او همگی تحت نظارت مأموران برگزار شد. مدتی بعد، گزارش شد که خانواده و نزدیکانش مراسم زادروز بیست‌ویک‌سالگی او را در کنار مزارش برگزار کردند؛ شمعی بر کیکی روی سنگ مزار روشن شد تا یادآور سالی باشد که هرگز برای او آغاز نشد.